เฉินอวี้ ว่านชิง และหลัวฟาง ก้าวเดินมาข้างหน้า
เฉินอวี้ ผู้งามล้ำเลิศจนโลกตะลึง ใบหน้างามแต้มสีชมพูบางๆ ยกมือโบกอย่างโกรธๆ พลางพูดว่า “พวกเจ้ามาทำอะไรกัน ยังไม่หลบให้ผู้อาวุโสอีก!”
ผู้คนต่างถอยหลังอย่างไม่เต็มใจนัก รู้สึกยังยกยอไม่สุด ยังไม่ได้เอาใจท่านสวีให้พอใจ
ว่านชิงและหลัวฟางเดินเข้ามา ว่านชิงตื่นเต้นเล็กน้อย ดึงมือของสวีเซียวมาวางไว้บนมือเล็กๆ ของหลัวซู่
“ผู้อาวุโสสวีเจ้าข้า! ซู่ซู่ได้อยู่กับท่าน ช่างเป็นวาสนาของนางเสียจริง!”
ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายปลื้มใจในตัวสวีเซียว ลูกเขยผู้งดงามเป็นที่พอใจเต็มร้อย
แม่เจ้า! มรดกเซียนจักรพรรดิยุคโบราณ!
อนาคตไร้ขอบเขต!
สวีเซียวยิ้มน้อยๆ “ท่านผู้อาวุโสทั้งสองวางใจได้ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ รับรองว่าหนทางเซียนของซู่ซู่จะราบรื่นไร้อุปสรรค”
ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองดีใจจนแทบบ้า แล้วก็ยกยอต่อไปอีก
จะพูดอะไรได้เล่า คนเพียงหนึ่งเดียวข่มสามสำนักใหญ่ที่มีจอมเซียนผู้สูงสุดได้ และยังเป็นเพียงแค่ขั้นดินเซียนเท่านั้น
พลังของอีกฝ่าย ว่านชิงและหลัวฟางรู้สึกว่าแม้รวมกันก็ยังสู้ไม่ได้ ช่างน่าเกรงขามจริงๆ!
“แค่กๆ!”
เฉินอวี้ขยับกายอันงดงามอวบอิ่มสมบูรณ์แบบไปข้างหน้า ดวงตางามกะพริบ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ท่านผู้อาวุโสทั้งสอง ดูท่าทางพวกท่านสิ!”
“สวีเซียวเพิ่งอายุพันกว่าปี หนทางยังอีกยาวไกล อย่ายกยอจนลอยฟ้าเลย ควรฝึกฝนอย่างจริงจัง อย่าให้มรดกเซียนจักรพรรดิสูญเปล่า!”
ในใจตื่นเต้นนัก แต่กลับอดกลั้นไว้ ในฐานะผู้ใหญ่จึงสั่งสอนด้วยความปรารถนาดี
“สวีเซียว เจ้าจงฝึกฝนให้ดี ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า หนทางเซียนที่ยืนยาวนั้นมีวาสนาอยู่ไม่น้อย อย่าหมกมุ่นอยู่กับสตรีเพศนัก บางทีนั่นอาจทำลายอนาคตของเจ้าได้!”