สำนักใหญ่ฝ่ายธรรมะทั้งสี่ สำนักสุขสม
ภายในห้องพักงดงามกลิ่นหอมลอยอบอวลแห่งหนึ่ง หญิงสาวนางหนึ่งสวมอาภรณ์บางเบาโปร่งแสงนั่งขัดสมาธิเบา ๆ
นางมีรูปร่างสูงโปร่งงามสะดุดตา ใต้ผืนผ้าบางกรุ่นเนื้อกายงามดั่งหยกขาวที่มีสัดส่วนสมบูรณ์แบบเกินผู้ใดจะอดใจตื่นตะลึง
ผมดุจน้ำตกดำขลับหอมกรุ่น รอบเอวบางสล้างดั่งอสรพิษขาวเนียนเรียบแบนราบ ราวกับกิ่งหลิ่วนุ่มนิ่มอันงดงามที่สุดน่าซบชิด
ใบหน้างามหยาดเยิ้มยั่วยวนถึงขีดสุดชวนใจหายใจคว่ำ ดั่งราชินีแห่งกุหลาบที่งามหวานเปล่งปลั่ง
ใต้กระโปรงบางปรากฏเรียวขาหยกทั้งสองเรียวงามดั่งสลักสัดส่วนสมบูรณ์ ผิวงามละมุนดั่งวสันต์หิมะขาวเจิดจ้า
เท้างามเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักละเอียดงาม ดั่งหยกมันปู้ที่อบอุ่นละมุนชวนมอง
เรือนร่างนางเปล่งกลิ่นยั่วยวนอย่างถึงที่สุด ประหนึ่งชายใดในใต้หล้าสูดดม ก็จักหลงใหลในนั้นยากถอนตน
นี่คือเจ้าสำนักสุขสม อวี้หลิงหลง
หญิงสาวในอาภรณ์สีเหลืองผู้หนึ่งผลักประตูเข้าไปด้านใน
"ศิษย์น้อมคำนับอาจารย์ เรื่องที่สำนักเสวียนหม่าโดนล้างสำนักนั้น สืบได้ความกระจ่างแล้วเจ้าค่ะ"
คิ้วงามยั่วใจของอวี้หลิงหลงเลิกขึ้น หัวเราะเสียงใสเอ่ยว่า "เป็นฝีมือสำนักเพียวเมี่ยวงั้นรึ"
"เจ้าค่ะ ได้ยินว่าเป็นผู้อาวุโสสายในของสำนักเพียวเมี่ยวผู้หนึ่งชื่อสวีเซียว สำนักเสวียนหม่าไปจับศิษย์สายนอกของสำนักเพียวเมี่ยวคนหนึ่ง เลยทำให้เขาโกรธแค้น"
แววตาอวี้หลิงหลงตวัดหมุน ราวกับมีความทรงจำวาบผ่าน
"ที่แท้เป็นบุรุษรูปงามนั่นเอง ฮ่า ๆ!"
นางเอ่ยยิ้มบาง "สวีเซียวคือศิษย์ใหญ่ของจีเสวี่ย เป็นศิษย์พี่ของตู๋กูหลิง"