สวีเซียวยืนอยู่ข้าง ๆ เฟิ่งเทียนชิง ไม่มีทีท่าจะกลับไปยังเผ่าพันธุ์มนุษย์แม้แต่น้อย
ใบหน้ายิ้มแย้ม ดูเหมือนจะอยู่ในเผ่าอสูรอย่างสุขสำราญ ไม่คิดจะไปไหน
"ให้ตายเถอะ! ไอ้บ้านั่นมันหมายตาพวกเราเผ่าอสูรเข้าแล้ว! มันหมายหัวพวกเราเข้าแล้ว!!"
"สัตว์นรก! เจ้านี่มันคนไร้ยางอายจริง ๆ!!!"
เฟิ่งเทียนชิงและขงชิงยังคงงุนงง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
นี่มันความหมายอะไร?
เป็นเชลยแล้วยังติดใจอีกเหรอ??
เผ่าอสูรทนไม่ไหว ปีศาจใหญ่หลายตนรีบออกมาพูดเกลี้ยกล่อม "ฮี่ ๆ สหายสวี! พวกเราเป็นเผ่าอสูร ท่านเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ มนุษย์ควรกลับไปยังแดนของมนุษย์ดีกว่า! ตอนนี้สองเผ่าอยู่ร่วมกันอย่างสันติมานาน ไม่มีศึกสงคราม ชอบที่นี่ก็มาเที่ยวได้นี่นา! รีบกลับไปเถอะ! กลับไป..."
สวีเซียวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ: "ไม่ไป! อาจารย์ใหญ่ของสำนักข้ายังอยู่ที่เมืองเทียนสุย ที่นั่นคือบ้านของข้า"
ให้ตายสิ!!!
กลั้นความโกรธไว้ ปีศาจใหญ่ตนหนึ่งยิ้มประจบ "ด้วยพรสวรรค์อันอัจฉริยะของสหายสวี ต่อไปได้ไปสำนักเซียนเทียนเสวียนก็รุ่งเรืองเป็นเทวดา ตอนนั้นสำแดงเทพญาณออกมา ย้ายค่ายกลส่งตัวหลิงชางไปที่นั่นได้โดยตรง เรื่องแค่นี้เอง! รีบไปเถอะ ท่านไม่ใช่เชลยของพวกเราเผ่าอสูรอีกแล้ว..."
สวีเซียวหัวเราะ: "ข้าไม่ไป หลิงชางคือบ้านของข้า เมืองเทียนสุยยังมีเพื่อนอีกมากมาย ไม่ไปหรอก ไม่ต้องย้ายค่ายกลส่งตัวก็ได้ ยังไงข้าก็จะอยู่ที่เผ่าอสูร ข้าเป็นเชลยที่เผ่าอสูรอย่างสุขสบาย ยินดีทำงานให้เผ่าอสูรต่อไป"
ปีศาจใหญ่ทั้งหลายเอามือปิดหน้าเงยหน้ามองฟ้า ร่างกายสั่นเทา
บัดซบ!
เจ้าเด็กนี่ให้ดีไม่เอาสินี่!
มนุษย์อย่างซูโพเทียน เวินชิงหลาน กลุ่มคนฟังจนตะลึง ให้ตายเถอะ ไอ้สัตว์นรกนี่ยังจะทำงานให้เผ่าอสูรอีกเหรอ?