สีหน้าของเสวียนเสวี่ยแดงเรื่อ เอ่ยอธิบายแทนสวีเซียวเล็กน้อย
การประกาศความสัมพันธ์กับสวีเซียวต่อหน้าธารกำนัล ทั้งยังได้แสดงความรักต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ช่างน่าอับอายนัก แต่นางก็ได้รับทรัพยากรมาแล้ว...ช่างยากเย็นเหลือเกิน...
บรรดาผู้อาวุโสชายหญิงต่างเอามือปิดหน้า ขณะที่เสวียนหลิงซึ่งมีใบหน้างดงามผุดผาดกลับมีแววเหยียดหยามเล็กน้อย ไอ้หนุ่มนี่ไม่แม้แต่จะแสร้งทำอีกเลย
"พอแล้ว! แต่ว่าพ่อบ้านสวี ยังควรวางตนให้ต่ำต้อยหน่อย เจ้ามีชื่อเสียงเพียงใดในตอนนี้ จะเป็นภัยแก่เสวียนเสวี่ยเอาได้ มาอย่างลับๆ ก็พอแล้ว!" เสวียนหลิงเอ่ยเตือนด้วยความจนใจ
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของเสวียนเสวี่ย และเป็นวาสนาของเผ่านกเสวียนด้วยเช่นกัน
เลือดเม็ดวิญญาณที่เสวียนเสวี่ยได้มานั้น จะต้องแบ่งให้นางครึ่งหนึ่ง!?
สวีเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มพลางกล่าว "เจ้าหน้าที่เสวียนบุกหอคอยแล้วได้รับบาดเจ็บหรือ?"
ใบหน้าเสวียนหลิงซีดเผือด "อสูรใหญ่ชั้นสิบหกมีพลังระดับเซียนซุนสูงสุด ยากที่จะเอาชนะได้"
อสูรใหญ่ในหอคอยคุมอสูร ล้วนดุร้ายไร้สติ เป็นวิญญาณอสูรที่ถูกกดข่มไว้
เมื่อมีผู้บุญหอคอย หอคอยคุมอสูรจะหล่อหลอมกายเนื้อให้วิญญาณอสูรเหล่านั้น มีพลังเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเผ่าปีศาจในระดับเดียวกันด้วยซ้ำ
สวีเซียวโบกมือข้างหนึ่ง เลือดเม็ดฟ้าฮวงชั้นสูงสิบเม็ด ยาบำเพ็ญเซวียนหยวนสิบเม็ด ก็ลอยไปข้างหน้าเสวียนหลิงด้วยพลังวิญญาณ
"เจ้าหน้าที่เสวียนได้รับบาดเจ็บ ข้าย่อมไม่นั่งดูดาย ยาชั้นสูงสิบเม็ดกับยาเซวียนหยวนสิบเม็ดมอบให้เจ้าหน้าที่เสวียน ช่วยเหลือท่านในการรักษาตัว"
เขายิ้มบางๆ "เจ้าหน้าที่เสวียนกับข้าพอมีวาสนาต่อกัน อย่าได้เกรงใจเลย"
ยี่สิบเม็ดลอยไปข้างหน้าเสวียนหลิง ทว่านางกลับเบิกตากว้างราวกับไม่อยากเชื่อ สายตามองอีกฝ่ายไม่กะพริบ
ผู้อาวุโสชายหญิงทั้งหกแทบจะตะลึงงันค้าง "ข้า... พี่น้องเอ๊ย!!"
เสวียนเสวี่ยมองทั้งสองคนสลับไปมา สีหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันใด "ฮึ่ย!"
นางสะบัดออกจากกรงเล็บปีศาจของสวีเซียว เดินไปอีกทางหนึ่งด้วยความโกรธ
เจ้าเล่ห์นัก! นี่มันหมายจะยื่นกรงเล็บปีศาจถึงบรรพชนของพวกเขางั้นหรือ!!
ไร้ยางอาย! ไร้ยางอายที่สุด! ข้าขอเลิก!