สามปีผ่านไปโดยมิได้รู้สึกตัว
ที่ป่าลับแห่งหนึ่งหลังเขาของเทียนขุยเฟิง สวีเซียวกอดเฟิ่งชิงเสวียนนั่งดูจันทร์
“ชิงเสวียน เจ้าออกมาแบบนี้หลายครั้งแล้ว ไม่กลัวอาจารย์ของเจ้าจะจับได้หรือ?” สวีเซียวเอ่ยพลางยิ้ม
เขาไม่กลัว แต่เป็นห่วงว่านางจะถูกกักบริเวณอีกครั้ง
เฟิ่งชิงเสวียนสวมชุดดำงามสง่า ใบหน้างามีแสงจันทร์ทาบทา สดใสมีเสน่ห์
กลิ่นหอมเฟิ่งฟุ้งกระจาย ร่างระหงที่งามเกินบรรยาย ไร้ที่ติยิ่งนัก
นางโอบแขนสวีเซียว ศีรษะเอนพิงไหล่เขา แล้วแย้มยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ข้าไม่โง่!”
“สวีเซียว เจ้าให้ของมากมายแก่ข้าขนาดนี้ ที่ซ่อนสมบัติของเจ้ามีทรัพย์สินมากมายแค่ไหนกันแน่?”
“อีกอย่าง เจ้าเจ้าชู้ปีศาจอย่างนี้! มีคนรักมากมายขนาดนั้น เจ้าก็ให้ของทุกคน ข้าไม่พอใจ! หมดแล้วพวกเราจะทำยังไงกันเล่า!”
เท้าเล็กงามงอนงัดกระทืบสวีเซียวอย่างโมโห ทุกครั้งที่นึกถึงว่าเขาดึงคนรักมามากมายขนาดไหนก็ไม่พอใจ
สวีเซียวแย้มยิ้มเบา ๆ “สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย จะเทียบได้กับสิ่งที่ข้าให้เจ้าได้หรือ ชิงเสวียน ข้ารักเจ้าเพียงใด ต่อให้เป็นเซียนทองคำ หรือแม้แต่เซียนทองคำสูงสุด เซียนไท่อี่ในตำนาน ล้วนไม่ใช่ปัญหา”
“ทรัพย์สินของข้ายังเหลืออีกมาก ทั้งหมดเป็นของเจ้า”
เฟิ่งชิงเสวียนหน้าร้อนผ่าวแล้วยิ้มมีความสุข ล้มตัวลงในอ้อมกอดของสวีเซียว “อย่างนี้สิถึงจะพอฟังได้... แต่เจ้าให้คนอื่นมากขนาดนั้นไม่ได้นะ! ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่จบกับเจ้า!”
“แน่นอน”
ใต้แสงจันทร์ทั้งสองต่างรักใคร่กัน หวานชื่นหัวใจ
สามปีนี้ สวีเซียวทะลวงถึงขีดสุดเซียนสวรรค์แล้ว
กลับไปโลกเบื้องล่างสองครั้ง ที่เหลือล้วนใช้แท่นส่งของส่งทรัพยากรไป
บัดนี้ปราณแท้หงเหมิงมาถึง 69 สาย ของวิเศษเต๋า 15 ชิ้น
เม็ดวิญญาณขีดสุดเซียนลึกลับ 48 เม็ด เม็ดวิญญาณขีดสุดเซียนทองคำ 27 เม็ด