เหล่าผู้บำเพ็ญหลิงชางพากันบ่นในใจ หญ้าแสงระยิบห้าธาตุกับหญ้าธาตุลับหยินหยางมิใช่พืชพลังปราณธรรมดา
นั่นคือยาสำคัญของแดนสวรรค์ห้าธาตุและแดนสวรรค์ธาตุลับเชียวนะ!
ต่อให้แถวเมืองเซียนแห่งแดนเซียนใหญ่จะมีพลังปราณเข้มข้นเพียงใด ผู้บำเพ็ญขั้นเซียนดินหนึ่งคนก็เลี้ยงหญ้าแสงระยิบห้าธาตุได้มากสุดเพียงสิบต้น
ผู้บำเพ็ญขั้นเซียนสวรรค์หนึ่งคนก็ปลูกหญ้าธาตุลับหยินหยางได้ประมาณสิบต้นเช่นกัน ต้องใช้พลังวิญญาณของตนเองช่วยหล่อเลี้ยง
แต่การปลูกแบบนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยร้อยปีจึงจะเติบโตเต็มที่นะ!
เจ้าเวรเอ๊ย ให้ส่งสิบต้นภายในหนึ่งปีงั้นรึ?!
เจ้าไปปล้นมาเลยดีกว่า!
จินซวีหัวหน้าคนทรยศเห็นว่าเรื่องเกินความคาดหมาย รีบก้าวเข้าไปพูดว่า “ท่านสามองค์! ผู้บำเพ็ญขั้นเซียนดินหนึ่งคนปลูกได้มากสุดสิบต้น ร้อยปีจึงจะแก่เต็มที่... ปีเดียวจะให้ส่งสิบต้นได้อย่างไร?!”
“เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง...”
สีหน้าแก่ๆ ระคนขมขื่น ท่าทางตึงเครียดเล็กน้อย
เหล่านักบำเพ็ญเผ่าอสูรที่อยู่ใกล้ๆ ยิ้มเย็นชา เที่ยซ่าเทียนหัวเราะพลางกล่าว “การปลูกปกติต้องร้อยปี แต่หากใช้พลังวิญญาณของตนเองเร่งให้แก่ทุกวัน ปีเดียวก็เพียงพอ”
เขาตบบ่าจินซวี “สหายจินซวีเอ๋ย พวกเจ้าเผ่าพันธุ์มนุษย์หลิงชางจงทำหน้าที่ให้ดี ส่งหญ้าปราณสักพันแปดร้อยปี พวกเราจะแนะนำพวกเจ้าเข้าสำนักเซียนหมื่นอสูรให้ฝึกฝน”
“นี่คือวาสนาอันสูงส่งที่สุดนะ!”
จินซวีสีหน้าซีดขาว หน้าชาไปหมด
นักบำเพ็ญคลังสมบัติกว่าพันคน เบิกตากว้าง อ้าปากค้างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ใช้พลังวิญญาณตัวเองเร่งให้แก่ทุกวันงั้นรึ?!
ให้ตายเถอะ!!
แล้วพวกเขาจะได้ฝึกฝนหรือไม่?!
พลังวิญญาณหมดไปกับการเร่งพืชปราณหมด แล้วพวกเขาจะเอาอะไรมาฝึก?!