ติ้งจิ้งกระพริบดวงตางดงาม กลิ่นกายสตรีผู้ใหญ่ลอยอวลใต้ชุดยาว “จริงหรือ?”
สวีเซียวยิ้ม “แน่นอน ข้ากับผู้อาวุโสเพียงมีวาสนาต่อกันโดยบังเอิญ ยี่สิบเม็ดที่เหลือ ผู้อาวุโสใช้หมดแล้วค่อยนำไปก็ได้”
เห็นอีกฝ่ายพูดจาจริงใจ ติ้งจิ้งยิ้มอย่างสง่างาม “ดี! สวีเซียว ผู้อาวุโสผู้นี้ไม่ได้มองเจ้าผิดไปจริง ๆ เจ้าวางใจได้ ผู้อาวุโสจะไม่รับโอสถของเจ้าไปเปล่าๆ”
“ภายหน้าหากทำงานใต้บัญชาข้าแล้วมีความคิดใด ก็เสนอได้ทั้งนั้น ผู้อาวุโสปรึกษากับเจ้าได้”
“ล้วนเป็นเรื่องเล็ก”
สวีเซียวยิ้มขอบคุณ แล้วลากลับ
มองเงาหลังที่จากไป ติ้งจิ้งส่ายหน้า ถอนหายใจ
“ฝีมือช่างแคล่วคล่องนัก ไม่แสดงท่าที ลงมือเงียบเชียบ”
นางย่อมเข้าใจความคิดเล็กๆ ของสวีเซียว “มีผู้อาวุโสหลัวซู หนานกงหยาน เป็นคู่ครองอยู่แล้ว ยังไม่รู้จักพอ ชื่อเสียงเนื้อร้ายจอมหื่นนั้น ช่างสมคำร่ำลือไม่ผิด”
อยู่มานับล้านปี ใครไม่เคยพบ?
เจ้าเด็กสวีเซียวปากบอกไม่เอาไม่เอา แต่ใจกลับหมายปองนาง เริ่มแผนการกรงเล็บปีศาจแล้ว
“ไม่คิดว่าร่างกายนี้จะนำวาสนาอันน่าตกใจมาให้ถึงเพียงนี้ แม้แต่หนุ่มน้อยเนื้อหกชั้นทองคู่ผู้นี้ยังถูกข้าหลงใหลจนส่งทรัพยากรมาให้เอง”
“แต่ว่า ถึงจะกระลึง หล่อจริงๆ นะ......”
สวีเซียวออกจากศาลกฎธรรม ไปยังสายนอกเพื่อพบสตรีผู้กุมชะตาฟ้าและมอบของให้
ในฐานะเจ้าหน้าที่ศาลกฎธรรม ต้องทำงานอย่างน้อยหนึ่งอย่างต่อปีจึงจะผ่าน เขาไม่ได้หวังรางวัล จึงหยุดพักผ่อนได้แล้ว
ลานงามเล็กๆ ของหนานกงเอียน
“เซียวเซียว! ข้าคิดถึงเจ้าจังเลย!”