ซาบซึ้งจนร่ำไห้ หลินเยียนเอ๋อร์คำนับลาสวีเซียวด้วยความจริงใจอีกครั้ง แล้วจึงถอยออกจากเรือนเล็กอย่างนอบน้อม
นางมองดูอาวุธอาคมสามชิ้นที่เปล่งแสงรำไรในมือ จิตใจคละคลุ้งไปด้วยหลากหลายอารมณ์
ผู้อาวุโสสวี......ช่างดีต่อนางนัก!
ต่อไป นางจะต้องตอบแทนบุญคุณของผู้อาวุโสสวี ไม่ว่าจะให้ทำสิ่งใด นางก็ยินดี!
เดินผ่านทางเดินเล็กในเรือน ออกมาสู่ทางใหญ่ขึ้นเขา
ศิษย์พี่หญิงสองคนของนางไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ รออยู่ที่ปากทางแล้ว
"ศิษย์พี่? พวก......พวกท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
หลินเยียนเอ๋อร์มองทั้งสองด้วยความประหลาดใจ
ศิษย์พี่หญิงรูปร่างท้วมยิ้มกล่าว "ศิษย์น้อง พวกเรามาดูเจ้าที่เรือนเล็กของผู้อาวุโสสวี แค่มาเยี่ยมดูเฉย ๆ!"
"เป็นอย่างไรบ้าง? ผู้อาวุโสสวีคงใจดีมากสินะ? ได้ชี้แนะอะไรเจ้าบ้าง?!"
ศิษย์พี่หญิงรูปร่างผอมบางก็มองหลินเยียนเอ๋อร์ด้วยความคาดหวัง
"ไม่......ไม่ได้ชี้แนะอะไร......" หลินเยียนเอ๋อร์ปรือตางามของนางไปมา
"หา? ไม่ได้ชี้แนะ?......เป็นไปไม่ได้......ศิษย์น้อง เจ้าอยู่ที่ผู้อาวุโสสวีตั้งครึ่งค่อนวัน ท่านไม่ได้ชี้แนะอะไรเจ้าเลยจริง ๆ หรือ??" ศิษย์พี่รูปร่างท้วมยังไม่เชื่อ
หลินเยียนเอ๋อร์กล่าว "จริง ๆ นะเจ้าคะ......ผู้อาวุโสสวีเมื่อยบ่า ข้าแค่ช่วยนวดไหล่ให้ท่านเท่านั้น......"
"อะไรนะ? นวดไหล่??"
ศิษย์พี่สองคนตะลึง จากนั้นดวงตาเป็นประกาย "นี่เป็นเรื่องดีนะ! แสดงว่าผู้อาวุโสสวีมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้า! มองเจ้าถูกชะตา!"