ที่หน้าประตู เสวี่ยที่กำลังกระพริบตาพลันใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที "เจ้าพูดอะไรกันแน่!"
"รังนกพลังปราณของเผ่าเสวียนเหนี่ยวของข้า ถูกส่งมาจากแดนเซียนเจินอู่! ล้วนเป็นน้ำค้างบนยอดเขาสวรรค์ เก็บมาทำทีละหยด!"
"ข้าในฐานะหัวหน้าเผ่ายังไม่ค่อยได้กินเลยด้วยซ้ำ! น้ำลายอะไรกัน! เจ้าไปฟังมาจากไหน!"
ทนไม่ไหวจริงๆ ถ้อยคำของสวีเซียวช่างรุนแรงเกินไป นางถึงกับงงไปชั่วขณะ
สวีเซียวได้ยินก็ยิ้มพยักหน้า รู้ว่าไม่ใช่น้ำลายก็วางใจแล้ว
เชิญอีกฝ่ายเข้าไปด้านใน "เมื่อก่อนตอนที่หมู่บ้านข้ายังเป็นมนุษย์ทั่วไป ก็เคยได้ยินมาว่า รังนกของแดนมนุษย์ทำมาจากน้ำลาย จึงได้ถามไปเช่นนั้น"
ทั้งสองนั่งลง เสวี่ยเอ่ยด้วยความหมั่นไส้ "นั่นมันแดนมนุษย์! เป็นเพียงนกสามัญที่ยังไม่รู้จักแปรเปลี่ยน!"
นางโกรธอยู่ในใจ แต่ก็ยังเปิดกล่องอาหารออกมา ข้างในคือรังนกพลังปราณแช่น้ำแข็ง ผุดผ่องเป็นประกาย กลิ่นพลังปราณหอมกรุ่น
"รีบกินเถิด......"
นางลุกขึ้นยืนวางไว้ตรงหน้าสวีเซียวด้วยตนเอง ใบหน้ายิ่งแดงระเรื่อ "นี่คือที่บรรพชนสั่งไว้เป็นพิเศษ......"
ให้บางเรื่องความรัก นางไม่เป็นเลยสักนิด!
ช่างน่าชัง!
จะเริ่มก้าวแรกอย่างไรดี!
นางยอมจำนนแล้ว หากไม่เริ่มคบกัน บรรพชนต้องไม่ปล่อยนางไปแน่
สวีเซียวลิ้มรสรังนกอย่างพอใจ รสชาติดี พลังปราณเข้มข้น ถือเป็นของบำรุงชั้นเลิศ
ข้างกาย เสวี่ยสมองกำลังคิดฟั่นเฟือน ดวงตางดงามมีแววเคร่งเครียด
ในที่สุดก็นึกอะไรออก พอสวีเซียวกระดกกินหมดคำเดียว เท้าก็พลาดลื่น ร่างทั้งร่างทิ้งตัวลงไปในอ้อมกอดของสวีเซียว
กลิ่นหอมของสาวน้อยโชยตลบ
"อุ๊ย! ขอโทษด้วยผู้ตรวจการสวี เมื่อครู่เท้าข้าลื่น......"
ใบหน้าแดงก่ำ ร่างระริกของเสวี่ยสั่นน้อยๆ อยู่ในอ้อมกอดของสวีเซียว
ขั้นแรกต้องสร้างโอกาสก่อน!