บทสนทนาจบลง อูชิวเช็ดน้ำตากัดฟันกระตุกยิ้มเย็น
“เจ้าเสี่ยวเซียวไอ้เปรตะ! ถึงแม้ภายนอกจะยังไม่เลิกรา แต่ในใจข้า เราจบกันแล้ว!”
“ไร้ยางอาย! เลวทราม! ต่ำช้า! หลอกลวงข้า!”
นางโกรธจัด เริ่มรื้อข้าวของในบ้านอีกครั้ง
ไม่กี่วันมานี้ เรื่องที่สำนักเซียนหยินหยางจับกุมผู้บำเพ็ญชั่วอูชิวกลับมา และได้กระบี่เซียนขั้นสูงสุดในตำนานมาครอง ได้แพร่สะพัดไปทั่ว
ทั้งสายในและสายนอก แตกตื่นไปหมด
จัตุรัสยอดเขาซ้ายขวา ผู้คนนับไม่ถ้วนเงยหน้ามองฟ้าด้วยความงงงวย ใบหน้าเหม่อลอย
“ข้า?!”
“ไม่!!!!!!!!!”
“สำนักเซียนหยินหยางจบสิ้น!! พี่สาวงามและผู้อาวุโสทั้งหลายจบสิ้น!!!”
เสียงคร่ำครวญไม่สิ้นสุด เสียงร่ำไห้โหยหวนอันเจ็บปวด
เมื่อรู้ว่าสวีเซียวครอบครองกระบี่เซียนขั้นสูงสุดในตำนานสองเล่ม และพลังแข็งแกร่งเทียบเท่าเทียนเซียน ทุกคนก็วิ่งพล่านไปมารอบจัตุรัส ย่านที่พัก เพื่อระบายความเจ็บปวดในใจ
“ได้ยินว่าเจ้าพิษสวีอาศัยกระบี่เซียนขั้นสูงสุดสองเล่ม สู้กับผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเซียนเทียนอี ตู๋กูจิงอวิ๋น ได้สูสีไม่เป็นรอง!”
“ห๊า!!!!!! ไม่จริง!!!!!”
“และยังเป็นคนแรกที่จับผู้บำเพ็ญชั่วอูชิวได้ เห็นว่านางงามก็ลักพาตัวกลับมาสำนักเพื่อกักขัง ตอนนี้กำลังเก็บนางไว้ในห้องทองหรือไง?!”
“แม่เจ้า!!!! ข้าไม่เชื่อ!!!!!”
“ได้ยินว่ามันติดสินบนผู้อาวุโสทุกท่านเพื่อช่วยผู้บำเพ็ญชั่ว พอกลับมาก็ติดสินบนผู้อาวุโสสูงสุดต่อ ทุกคนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้?!”
“บัดซบจริงๆ!! ชื่อเสียงสำนักข้าหมดสิ้นแล้ว!!!”
ผู้คนวิ่งพล่านไปทั่วจัตุรัส ย่านที่พัก โรงอาหาร หลังเขา ทุกคนจิตใจแตกสลาย สติปลิว