เหล่าผู้บำเพ็ญแห่งประตูเซียนทั้งเจ็ดต่างเอามือปิดหน้าโหยไห้ ทนทุกข์ทรมานจนสุดจะทนไหว
เมื่อเทียบกับจิ้งจกไฟตัวนั้นแล้ว ถูกสวีเซียวเอื้อมกรงเล็บปีศาจมาจัดการ พวกเขากลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ทรมานยิ่งกว่า!
เจ้าพิษร้ายนี้เอาแต่ตีสนิทหญิงสาวล้วนๆ!
หมายตารูปร่างหน้าตาล้วนๆ!
ข้างต้นคือความคิดของพวกผู้บำเพ็ญชาย ส่วนผู้บำเพ็ญหญิงส่วนใหญ่ ต่างอิจฉาหยานหลิงจนแทบคลั่ง
“แม่เจ้า... ศิษย์น้องหยานหลิงต่อไปคงได้ใช้ยาเซียนเลี้ยงต้นไม้ หนทางเซียนไร้กังวลแล้วหรือ?!”
“อิจฉาจัง! ริษยาเหลือเกิน!!”
สหายร่วมเผ่าจิ้งจกไฟหลายคนของซีเฟิงต่างมีสีหน้าตกตะลึง แทบไม่เชื่อว่าสวีเซียวกล้าพูดเช่นนี้
เฒ่าจินซวี่กลืนน้ำลายแนบเนียน ค่อยๆ ถอยหลัง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“บัดซบ! เจ้าสวีเซียวปีศาจโลมนี้! กล้าดูหมิ่นเผ่าอสูรของข้าราวกับไม่มีตัวตน!”
“อหังการเกินไปแล้ว!”
ปีศาจใหญ่สามเผ่าต่างโกรธแค้นไม่พอใจ จะกรูกันขึ้นไปจัดการเจ้าหนุ่มอวดดีผู้นี้
ทว่าเสวียนเสวี่ยกลับเอื้อมมือขวางไว้อีก นางส่งเสียงบอกกล่าวแก่ปีศาจใหญ่ทั้งหลาย “ใจเย็น ข้าเคยได้ยินว่าสวีเซียวได้รับสืบทอดมาจากยุคโบราณ อยู่ขั้นดินเซียนก็มีอานุภาพเทียบเท่าเซียนสวรรค์สูงสุด ลองวัดฝีมือเจ้าหมอนี้ดูก่อน”
เห็นอีกฝ่ายพูดจากล้าเกินไป เสวียนเสวี่ยเลิกคิ้วเย็นชา แล้วถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อชมเกม
ปีศาจใหญ่ทั้งหมดระงับความโกรธไว้ คิดว่าที่อีกฝ่ายพูดก็มีเหตุผล ดูซะว่าเจ้าน้องหนุ่มจะมีดีอะไร!
หากถูกเผ่าจิ้งจกไฟจัดการลงโทษ ก็นับว่าหนทางหาเรื่องตายเองล้วนๆ!
“บัดซบ!”
ซีเฟิงตั้งสติได้ ใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ หน้าแดงก่ำพ่นคำออกมา “ไอ้เด็กเวร เจ้าจบเห่แล้ว! แค่เผ่าพันธุ์มนุษย์กระจอก กล้าดียังบังอาจอหังการบนดินแดนเผ่าอสูรของข้า!”