ว่านชิงและหลัวฟางจ้องมองเหล่าสาวกของสวีเซียวด้วยสีหน้าหนักใจ พลางส่ายหน้าอยู่ในใจ
เฉินอวี้เหลือบมองหนานกงเอียน หงเม่ย และคนอื่นๆ ดวงงามงดงามแฝงไว้ซึ่งความดูแคลน ไอ้เด็กนี่ สายตาเฉียบคมไม่เบา
ผู้อาวุโสเฉินอวี้เอ่ยปากสั่งให้สวีเซียวเลิกกับพวกนางด้วยตนเอง สร้างความตื่นเต้นไปทั้งสนาม
ทุกคนตื่นเต้นจนตัวสั่น หลวงเต้าเหลี่ยและกลุ่มผู้พิพากษาถึงกับหน้าชาด้วยความตื่นเต้น อดกลั้นไว้ไม่ไหวจนสำลักเลือดออกมาหนึ่งคำ
ผู้อาวุโสสูงสุดทรงพระปรีชาญาณยิ่งนัก!!!
หงเม่ยอย่ากลัวไป!
หลังจากเลิกกับไอ้สวีจ้าวซื่อแล้ว ข้าจะดูแลเจ้าเองต่อไป!
ปกป้องเจ้าอย่างดี!!!
เหล่านักพรตโสดนับไม่ถ้วนรวมถึงกลุ่มผู้พิพากษาต่างดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น
ไม่เป็นไร!
พวกนางเพียงถูกไอ้สวีจ้าวซื่อล้างสมองเท่านั้น!
หลังจากเลิกกันแล้ว โอกาสที่พวกเขาจะได้สานสัมพันธ์ก็มาถึงแล้ว!!
ผู้อาวุโสหนานกงวางใจได้ ข้าจะไม่รังเกียจที่ท่านมีบาดแผลแห่งวิถี ข้าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับท่าน!!!
ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองซักถาม บรรดาสตรีผู้กุมชะตาฟ้าต่างไม่กล้าเอ่ยปาก มีเพียงสายตาหวาดกลัวจ้องไปที่สวีเซียว
“เซียวเซียว! เราจะต้องเลิกกันแล้ว! เจ้าพูดอะไรสักคำสิ!”
เหล่าผู้บริหารระดับสูงของสามสำนักในขณะนี้รู้สึกสะใจยิ่งนัก ความอึดอัดในใจของเหล่าผู้เฒ่าหายไปหมดสิ้น
สัตว์นรก!
นี่คือผลกรรมที่เจ้าทำตามอำเภอใจ!
ยังกล้ายื่นกรงเล็บปีศาจไปยังหยานหลิงอัจฉริยะอีกหรอกหรือ?!
บัดซบ! รนหาที่ตาย!
หากไม่ใช่อยู่ในสำนักหยินหยางเซียนเหมินของเจ้า ข้าคงทุบหัวสุนัขของเจ้าแตกไปนานแล้ว!
ได้มรดกเล็กๆ น้อยๆ มาก็เย่อหยิ่งจองหอง ยังกล้ามีหญิงห้อมล้อมอีก ตงฟางลวี่ก็เป็นได้แค่คนไร้ค่า!