หลายปีมานี้เพราะยาเม็ดขั้นยอดของสวีเซียว ทำให้โจวเหมิงก้าวสู่ขั้นเซียนมนุษย์ขั้นหนึ่งได้ด้วยตนเอง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังแทบไม่เชื่อ
ด้านข้าง โม่เวินชูและหลิงไป๋เยียนก็ตื่นเต้นจนมือเท้าสั่นระริก
ตามศิษย์พี่ใหญ่ไปด้วยกัน หนทางเซียนไร้กังวล!
หลังจากหลิงไป๋เยียนพาหยุนกูซิน เมิ่งหลิน มาร่วมใต้ร่มธงของสวีเซียว มั่วเวินซูคิดอะไรได้บางอย่าง ก็กัดฟันเตะเจ้าหน้าที่ของตนทิ้ง
แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวมาเข้าร่วมใต้ร่มธงของศิษย์น้องสวี
“ช่างเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดเหลือเกิน...” โม่เวินชูผู้มีใบหน้าขาวผ่องตื่นใจจนแทบร้องไห้
เขากับศิษย์น้องไป๋เยี่ยนยังคงได้รับจ้างต่อจากศิษย์น้องสวี มาดูแลจัดสวนที่ตำหนักของศิษย์น้องสวี
แถมยังให้ที่พักที่กิน และยังให้เงินเดือนอีกด้วย!
เทพเจ้า!
เงินเดือนสูงจนน่าตกใจ!
ไม่พูดมากแล้ว เก็บยาเซียนหลอมกายให้ดี แล้วไปตัดแต่งสวนให้ศิษย์น้องสวี... เอ๊ย ไม่สิ ศิษย์พี่ใหญ่ต่อ!
หลิงไป๋เยียนเก็บยาเซียนหลอมกายอย่างเงียบ ๆ แล้วรดน้ำต้นไม้ดอกไม้
ใบหน้าสวยสะคราญแดงระเรื่อ ดวงตางามเปล่งประกายระยิบ
ศิษย์พี่ใหญ่ช่างใจกว้างนัก!
แต่ก็ยังเป็นพวกเจ้าเนื้อตัวเมียนั่นแหละ!
นึกถึงที่อีกเดี๋ยวจะนัดหลี่เซียงเซียงมาเยี่ยมเยียนความรัก นางก็รู้สึกไม่สบายใจ
รดน้ำไปด้วย เท้าเล็ก ๆ งาม ๆ ก็กระทืบลงกับพื้นอย่างหัวเสียไปด้วย
[มอบยาเซียนหลอมกาย 3 เม็ด คืนกลับยาเซียนหยวน 3 เม็ด]
ห้องของสวีเซียว
“ล้างผลาญสำนักหนึ่งแค่ได้แร่วิญญาณชั้นสูงสามสิบก้อน ยังต้องแบ่งกันอีกหรือ?”
สวีเซียวนั่งอยู่หน้าเตียง ยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า รู้สึกว่าแม้จะเข้าไปในสายในแล้วก็ยังเป็นแค่แรงงานวัวควาย
ห้าปีนี้เขาบำเพ็ญอย่างอัตโนมัติ ก้าวสู่ขั้นเซียนมนุษย์ขั้นสามแล้ว ใช้ยาเม็ดสามดอกบรรจบสุดยอดแล้วก็ไร้อุปสรรค ทะลวงผ่านได้โดยตรง