สำนักเซียนหมื่นอสูร หมู่เขาราวสำรวยกลิ่นอายสีม่วงพลุ่งพล่าน
สตรีงามสูงศักดิ์สวมชุดคลุมทอง เทียนหลิงรับป้ายสื่อสาร "อะไรนะ? สวีเซียวอาศัยป้ายเลือดแห่งข้าเป็นจิ้งจอกยืมบารมีเสือ ตั้งหน้าตั้งตาลวนลามสตรีผู้บำเพ็ญแห่งเผ่าอสูรของข้าอย่างนั้นหรือ?"
"ถึงกับก่อกวนถึงเมืองชิงมู่แล้ว? บัดนี้ยังไปรังแกหัวหน้าเผ่างูเขียวอยู่อีก?!"
"เจ้าสัตว์นรก! เศษซากชายชั่ว! ข้ารู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กคนนี้คิดไม่ดีต่อชิงเสวียน ยังดีที่ข้าสั่งให้ทั้งคู่เลิกรากันไปแล้ว!"
อีกด้านหนึ่ง เฟิ่งเทียนชิงอุทานด้วยความประหลาดใจ "สวีเซียวกล้าล่วงเกินอัจฉริยะแห่งตระกูลเทียนเฟิ่งของข้าอย่างนั้นหรือ?"
เทียนหลิงพูดเสียงเรียบ "มันยังไม่ทันได้ลงมือ ข้าก็ขัดขวางไว้ทัน ทั้งคู่เลิกรากันแล้ว"
"เจ้าจงไปหาสวีเซียวด้วยตัวเอง นำคำสั่งของข้าไปบอกให้มันหยุดพฤติกรรมชั่วช้าเสียเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะไปยึดป้ายเลือดของมันคืนด้วยตัวเอง!"
เฟิ่งเทียนชิงดีใจ "รับทราบ! ท่านผู้อาวุโสเทียนหลิง!"
เทียนหลิงครุ่นคิดเล็กน้อย "เมื่อครู่เจ้าบอกว่าฉือหลานเอ๋อร์กับสวีเซียวก็มีสัมพันธ์กันด้วย? ไม่ใช่แค่ดูดพลังปราณ?"
เฟิ่งเทียนชิงกัดฟัน "ข้าคิดว่าไม่ใช่! เจ้าหน้าที่ฉื่อตกหลุมรักไปแล้วอย่างหมดใจ ได้ยินว่าไปคลุกคลีกับสวีเซียวที่เมืองเทียนสุยทุกวัน ประกาศรักกันโอ้อวด นาน ๆ เข้าก็คบหากันจริง ๆ!"
"สัตว์นรก!" ดวงตางดงามของเทียนหลิงมืดลง "เทียนชิง รีบไปหาสวีเซียวเดี๋ยวนี้ อย่าให้มันทำตามอำเภอใจ!"
"รับทราบ! ท่านผู้อาวุโส!"
วางป้ายสื่อสารลง ดวงตางดงามของเทียนหลิงขมวดเล็กน้อย รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่มอบป้ายเลือดให้สวีเซียว
"ยังดี... ที่ชิงเสวียนไม่โดนรังแก... ผู้อาวุโสฉื่อฉาง ตระกูลจิ้งจอกแดงของเจ้าเตรียมรับเคราะห์ได้เลย!"
ส่ายหน้า หยิบป้ายสื่อสารขึ้นมา ส่งหาฉื่อฉาง "เป็นฉื่อฉางหรือ? ข้าเทียนหลิง"