ร่างกายระบำระบวยของเสวียนเสวี่ยหลิงหลงสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ "สัตว์นรก! ตัวมหาโจร!"
หากไม่ใช่เพราะเลือดคำสั่งและเม็ดเลือด ไหนเลยจะปล่อยให้มันรอดมาได้ถึงตอนนี้!!
ท่ามกลางเสียงครวญครางอันเงียบงันของผู้คน ถึงเวลาเก็บงานกลับเมือง
ทุกคนหมดอารมณ์จะทำไร่นา ต่างเก็บข้าวของ ถอนหายใจกลับเมือง
เมืองเทียนสุย จวนแรกแห่งแดนไถ่เซียน
ระดับสูงทยอยมาถึง สวีเซียวและเยียนหลิงเคล้ากันไปตลอดทาง
เยียนหลิงดวงตาสื่อรัก ใบหน้าแดงเรื่อ รักสวีเซียวจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว
แม้อายุจะหลายหมื่นปีแล้ว แต่ส่วนใหญ่เวลาล้วนอยู่ในการปิดดานบำเพ็ญ วาทะศิลป์ด้านความรักนั้น ราวกับกระดาษขาวสะอาด
พอมาได้สถานะคู่รักกับสวีเซียวเข้าจริง ความรู้สึกนี้ก็พุ่งปรู๊ดจนหยุดไม่อยู่
เธอโอบแขนสวีเซียว ศีรษะเอนพิงบ่าเขา
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญิงสาวโชยมา กายแห่งเต๋าอัคคีของเยียนหลิงแผ่ไออุ่นอ่อนโยน
ทั้งคู่โอบกอดกันนั่งอยู่ที่โต๊ะหินในลานบ้าน เยียนหลิงดวงตาเป็นประกายดาว "เซียวเซียว... เจ้ารักข้ามากที่สุดใช่ไหม... เจ้ามีคนรักมากมายนัก หลิงหลิงไม่ค่อยสบายใจ... ไม่พอใจ..."
สวีเซียวกอดนางไว้ ยิ้มบาง "หลิงหลิง สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงวาสนาธรรมดาเท่านั้น มีเพียงหลิงหลิงเท่านั้นที่เป็นที่รักยิ่งของข้า หาไม่แล้ว ตอนนั้นข้าคงไม่ลงมือหนักขนาดนั้น จนทำให้เจ้าบาดเจ็บอย่างนั้น"
"อ๊า? เจ้านี่มันตัวร้ายจริง ๆ! ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าทำแบบนั้นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า! สารภาพซะดี ๆ! ฮึ่ม!!"
เยียนหลิงมือขาวเนียนบีบแขนสวีเซียว เม้มปากน่าเอ็นดู ผมดำสลวยพาดแผ่นหลัง
ดูสดใสเบิกบาน
แต่พอได้คำมั่นสัญญาว่าจะเป็นที่รักที่สุดจากสวีเซียว ในใจก็หวานราวกับกินน้ำผึ้ง
ฟ้าดินพลิกผัน จากเชลยหลุดพ้นกลายเป็นหนทางเซียนที่ราบรื่น!
ได้ครองรักที่สมบูรณ์แบบแล้ว!
สวีเซียวหัวเราะ "ฮ่า ๆ ก็เพราะรักหลิงหลิงไงล่ะ"