โอสถรวมเซียนแผ่กลิ่นอายกฎแห่งมหาวิถีอันเหนือล้ำ แผ่กระจายอย่างบ้าคลั่ง
เม็ดยาขนาดเท่ากำปั้นขาวผ่องดั่งหยก ทอแสงเซียนระยิบระยับ ความลึกล้ำสะเทือนสวรรค์
ยาอมตะหกสิบเม็ดถูกส่งไปตรงหน้าหกคน หลงเจินเบิกตาโต ปากเล็กสีแดงสดอ้าค้าง กล่าวคำใดไม่ออกครึ่งนาน
เฮ่อซวงอิง เฟิ่งซื่อเหล่า ขงจิน ทั้งสามคนกะพริบตา มองสวีเซียวแล้วกลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ
เฟิ่งซีและหลงจิ่วเทียนอ้าปากกว้าง แทบไม่เชื่อสายตาตนเอง
"ชักโอสถตั้งหกสิบเม็ดออกมาส่งให้คนอื่นเนี่ยนะ?! ให้ตายเถอะ เจ้านี่ไม่เอาเส้นทางเซียนของตัวเองแล้วจริงๆ สินี่! รู้หรือไม่ว่าโอสถอมตะสุดยอดแบบนี้มีค่าแค่ไหนกัน!!"
เฟิ่งซีมือเล็กขาวเนียนสั่นระริก รีบเก็บยาอมตะสิบเม็ดให้เรียบร้อย เดิมทีคิดว่าตนเองพลาดไปแล้ว ไม่คิดว่าจะได้ชดใช้คืนกลับมา!
ให้ตายเถอะ!
สวีเซียวรู้จักการเข้าหาคนจริงๆ นะ!
เหลือพวกหลงจิ่วเทียนก็เงียบๆ เก็บยาอมตะเช่นกัน ใบหน้าเก้อเขินเล็กน้อยแต่เก็บกันคนละเร็วกว่าคนละเร็ว
สุดท้ายคือหลงเจินผู้งดงามอวบอิ่ม มือน้อยงามสั่นเทา สูดหายใจลึก เก็บยาอมตะใหญ่สิบเม็ดแล้วนั่งลง
ไม่พูดจา
แม้แต่ฮวั่งซวงอิงผู้มีอารมณ์แปลกประหลาดยังเหลือบมองสวีเซียว แล้วหยุดปากสนิท
บ้าจริง!
หนุ่มน้อยคนนี้ได้รับการสืบทอดจากเซียนจักรพรรดิจริงๆ ไม่ธรรมดาเลย!!
หัวใจดวงน้อยเต้นตุบๆ อยู่ภายใน เก็บยาอมตะสุดยอดได้มากมายขนาดนี้ เส้นทางเซียนนี่กำลังจะทะยานขึ้นฟ้าเลย!!
ฮวั่งชายสี่ร่างชราสั่นเทา หน้าแห้งกร้านขึ้นสีแดงก่ำ
ขงจินใบหน้าหล่อเหลาสง่างามแทบเก็บสีหน้าไม่อยู่ มุมปากกระตุก แอบชำเลืองมองหลงเจิน เกรงว่านางจะคิดเหลวไหลมาทำลายเรื่องดีๆ