เหล่าผู้ที่เตรียมสุราเซียนและอาหารวิญญาณเพื่อเฉลิมฉลองไว้ข้าง ๆ อย่างม่อเวิ่นซูและหลิงไป้เอี๋ยนต่างใช้มือปิดหน้าคร่ำครวญ
ท่านผู้อาวุโสหนานกง ขอทรงสำรวมสักหน่อยได้หรือไม่!
ท่านโดนศิษย์น้องสวีหลอกล้างสมองจนหมดแล้ว!!
ช่างเกินจะทนมอง
หลิวชิงเฉียนร่างกายงดงามแข็งทื่ออยู่นาน ในที่สุดก็ได้สติ กระโปรงขาวเปล่งประกาย นัยน์ตาสั่นสะเทือน
ฟันเงินกัดแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระตุก ๆ
เจ้าสัตว์นรก! เจ้าประเภทตัณหากลับกล้าเอากรงเล็บปีศาจมาแตะต้องพี่เลี้ยงอี๋หยานอีก!
คนทราม!
ข้าจะไม่สั่งสอนเจ้าให้เข็ด!
เมื่อครู่สวีเซียวแสดงความอ่อนโยนเล็กน้อย ทำเอานางเริ่มรู้สึกเสียดาย
แม้นางจะได้ทรัพยากรจนร่ำรวยล้นเหลือ แต่ในจิตใต้สำนึกกลับรู้สึกว่าตัวเองขาดทุนมหาศาล
สวีเซียว เจ้ารอข้าได้เลย!!
"ฮ่ะ ๆ! ขอแสดงความยินดีกับพี่เลี้ยงอี๋หยานด้วย สวีเซียวลงมายังโลกมนุษย์พร้อมสมบัติเซียน ทรัพยากรมหาศาล ต้องช่วยให้พี่เลี้ยงอี๋หยานเลื่อนขั้นเป็นเซียนดินได้แน่นอน!"
หลิวชิงเฉียนจ้องสวีเซียวอย่างอาฆาต ถูกความโกรธจนหัวเราะออกมา กัดฟันพูด "สวีเซียว ตั้งแต่เจ้าได้อยู่กับพี่เลี้ยงอี๋หยานแล้ว ก็ต้องทำดีต่อพี่เลี้ยงนางให้มาก ๆ อย่าไปเกาะแกะหญิงอื่นอีก..."
"หากให้ข้ารู้ว่าเจ้าไปลากกรงเล็บปีศาจแถ ๆ อีก ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้าแน่!"
นางโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไหว หายใจหอบถี่
หนานกงเอี๋ยนกอดแขนสวีเซียว ดวงตางดงามกระพริบปรือ ยิ้มอย่างมีความสุข "ชิงเชียนวางใจได้ เสียวกบอกแล้วว่าชาตินี้รักข้าคนเดียว! ที่เหลือก็แค่เวรกรรมธรรมดาเท่านั้น!"
"ข้ากับเสียวกเบอเป็นเวรกรรมที่สวรรค์ลิขิต ต่อให้ผู้อาวุโสใหญ่หลัวซู่ก็เทียบไม่ได้!"
"เสียวกเบอรักข้าที่สุด อีกทั้งยังเป็นรักแรกของข้าด้วยนะ!"