ชายชราหลังค่อมผู้นั้นหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งและตื่นเต้น ดวงตาผู้เฒ่าเปล่งประกายด้วยแสงแห่งความยินดีไร้ขอบเขต
ยามนั้นเขาบังเอิญล่วงรู้ที่หลบซ่อนของเซียนจักรพรรดิเสวี่ยเหยาผู้บาดเจ็บสาหัส จึงวางตาข่ายใหญ่แห่งสวรรค์และปฐพีระดับไท่อี่สูงสุดไว้เป็นเวลาหลายล้านปี เพียงเพื่อวันนี้จะได้ครอบครองปราณแท้หงเหมิงในตำนาน!
แม้บัดนี้เขาจะติดอยู่ที่ยอดเขาขั้นจื่ออี้หกไม่อาจก้าวหน้าต่อไปได้ แต่หากได้ปราณแท้หงเหมิงมาหลอม กลับสู่วิถีเซียนมิใช่ความฝัน!
"ฮ่า ๆ ๆ! สมกับเป็นร่างจำแลงอันชาญฉลาดของข้า ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งเฟยเสวี่ย จูเซียว!"
สีหน้าซีดขาวของจีเสวี่ยเริ่มมืดมนลงเรื่อย ๆ นางจ้องมองลูกน้องที่เคยไว้ชีวิตดังสุนัขผู้นี้ ดวงตางามเปล่งประกายแสงเย็นเฉียบ
"จูเซียว ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีน้ำใจเช่นนี้"
จีเสวี่ยยกมือขึ้นเพียงข้างเดียว ยาเซียนทองคำขนาดกำปั้นห้าสิบเม็ดก็ผุดออกมาจากมิติ บินลอยอยู่ตรงหน้า "แต่กับดักกลืนวิญญาณระดับจื่ออี้เพียงเท่านี้ จะคิดดักข้าไว้ มันช่างเพ้อฝันนัก!"
เป๊าะ! เป๊าะ! เป๊าะ!
ยาเม็ดเซียนทองคำชั้นสูงสุดห้าสิบเม็ดระเบิดต่อเนื่อง พลังวิญญาณเข้มข้นไร้ขอบเขตปะทุขึ้นเต็มฟ้าดิน ลอยอบอวลอยู่รอบกายจีเสวี่ย
ตาข่ายกลืนวิญญาณส่องแสงเซียนสว่างไสว บ้าคลั่งดูดกลืนพลังวิญญาณที่ปลดปล่อยจากการระเบิดของยาเม็ดเซียนทองคำ แต่มันสายเกินไปแล้ว
เบื้องหน้าจีเสวี่ย กระบี่เทพสามเล่มที่เปล่งประกายแสงเซียนเจิดจ้าปรากฏขึ้น ภายในตาข่ายกลายเป็นภาพจำลองสูงสิบจั้ง
บารมีสะเทือนฟ้า!
นี่คืออาวุธกฎระดับสูงสุด อาวุธเทพของเซียนจักรพรรดิ!
"หืม?!"
ใบหน้าเบิกบานของจูเซียวชะงักกึกทันที มองจีเสวี่ยที่ชูอาวุธเทพออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้!!! อาวุธเทพสามชิ้นฟ้าดินคนของเจ้ายังอยู่ได้อย่างไร?!"