ฟื้นความทรงจำอย่างสมบูรณ์ ตื่นรู้กายเทวดาอย่างเต็มเปี่ยม
บัดนี้ จีเสวี่ยได้กลายเป็นเสวี่ยเหยาเซียนจักรพรรดิเมื่อล้านปีก่อนอย่างสมบูรณ์ ยามนี้มิใช่จีเสวี่ยผู้อาวุโสสูงสุดใจดีอ่อนโยนแห่งเกาะผานหลงในภพเบื้องล่าง
นางมีนามว่าเสวี่ยเว่ย จีเสวี่ยเป็นเพียงนามในชาติภพนี้ที่ใช้มาหลายพันปีเท่านั้น
สำหรับนางแล้ว ประสบการณ์ในชาตินี้เป็นเพียงความทรงจำเล็กน้อย นางยังคงเป็นเสวี่ยเหยาเซียนจักรพรรดิผู้สูงส่งเหนือผู้ใดดังเช่นเคย!
“สวีเซียว! กล้าแอบยื่นกรงเล็บปีศาจมาในยามที่ข้าเซียนจักรพรรดิจุติซ่อนตัวอยู่งั้นหรือ ฮึ! เจ้าหนุ่มช่างอวดดีเกินไปนัก! หากมิใช่เพราะมีศิษย์อาจารย์สัมพันธ์กันในชาตินี้ ข้าจะต้องฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ ให้จงได้!”
ตามนิสัยแต่ก่อนของนาง หากไม่ทรมานสวีเซียวเป็นหมื่นปีแล้วทำให้วิญญาณแหลกสลายไป นางคงไม่ใช่เสวี่ยเหยา!
แต่อย่างไรก็ยังมีความผูกพันศิษย์อาจารย์ที่ไม่อาจตัดขาดได้ สวีเซียวก็ได้จัดหาทรัพยากรบำเพ็ญเพื่อฟื้นฟูพลังของนางจริง ๆ
หากไม่ใช่เพราะสวีเซียวออกแรงช่วย นางคงไม่อาจกลับมาอย่างทรงศักดิ์ได้เร็วขนาดนี้
เสวี่ยเหยาใบหน้างดงามเย็นชาแย้มยิ้มอำมหิต “หลังจากตอนเจ้าแล้ว ก็จงคอยทำความสะอาดวังเซียนจักรพรรดิไปตลอดกาลเถิด พร้อมกับหญิงคนรักของเจ้าด้วย จะได้ไม่ต้องกล่าวหาว่าอาจารย์ไม่ดูแลเจ้า!”
“นี้นับเป็นงานงามยิ่งใหญ่เชียวนะ ฮ่า ๆ ๆ!”
ภายในใจของเสวี่ยเว่ยยังมีความรู้สึกหวงแหนอันประหลาดที่แม้ตัวนางเองก็มิอาจรับรู้ได้ นั่นคือสวีเซียวลูกศิษย์ ต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว!
รวมถึงหญิงคนรักของสวีเซียว รวมถึงศิษย์ตู๋กูหลิง รวมถึงหญิงคนรักในภพเบื้องล่างทั้งหมด!
ล้วนเป็นของนางเสวี่ยเหยาเซียนจักรพรรดิทั้งสิ้น ต่อให้ถูกตอนแล้วก็ต้องอยู่ในวังเซียนจักรพรรดิเพื่อรับใช้นาง!
เช้าวันรุ่งขึ้น วังเซียนจักรพรรดิแปดภพก็บินมาถึงเบื้องบนสำนักเซียนหมื่นบุปผาแห่งแดนเซียนเพียวเสวี่ย