สวีเซียวตะลึงไปเล็กน้อย กอดร่างงามของอีกฝ่ายแล้วยิ้มบางๆ “เรื่องเล็กน้อย ใครจะไปรู้ว่าสหายโจวกับข้ามีวาสนาต่อกัน”
ดวงตางามของโจวจื่อเวยเป็นประกายวาววับ รีบโผเข้ากอดสวีเซียวด้วยความดีใจ “ใช่ๆ! ข้ากับสหายสวีมีวาสนาต่อกันมากๆ! สหายสวี! จื่อเวยชอบท่านเล็กน้อย......พวกเรามาคบกันเถอะ!”
“วางใจเถอะ! ต่อให้คบกัน จื่อเวยก็จะเก็บความลับของท่านไว้!”
สวีเซียวฟังแล้วถึงกับตะลึงงัน
ช่างหัวเดียวใจเดียวจริงๆ......
กอดโจวจื่อเวยไว้ สวีเซียวยิ้มอย่างมีเสน่ห์ “ไม่มีปัญหา สหายโจว จริงๆ แล้วตั้งแต่วินาทีแรกที่พบเจ้า ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าทันทีแล้ว”
“อ๊า! ใช่ๆ! ข้าก็ตกหลุมรักทันทีเหมือนกัน! ชอบสหายสวี!”
ดีใจจนเผลอเต้นโลด โจวจื่อเวยใบหน้าแดงเรื่อ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความรักอันลึกลับของนางมาถึงแล้ว!
ข้างกาย จูเกอลิ่งหญิงงามผู้เย็นชาสมองแทบจะระเบิด
ดวงตางามกะพริบไม่หยุด แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“ไอ้หนูนี่มันไม่ได้หลอกน้องจื่อเวยของข้าหรอกนะ? เขาดูเหมือนจะชอบยื่นกรงเล็บปีศาจใส่วงในเผ่าอสูรอยู่ตลอดเลยนี่นา!”
กลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าซีดเผือด
ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากทักท้วงเด็ดขาด ไม่งั้นชีวิตตัวเองไม่รอด!
หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง สวีเซียวเอ่ยขึ้น “พวกเจ้ารีบไปเถอะ ชนมนุษย์กับชนอสูรยังคงทำสงครามกันอยู่ หากถูกพวกเขาเห็นจะเป็นเรื่องไม่ดี ง่ายต่อการเปิดโปงตัวตน”
“จำไว้ ช่วยเก็บความลับให้ข้าด้วย”
หัวใจดวงน้อยของโจวจื่อเวยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นางกำลังคบหากับสายลับลึกลับแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์!
และยังเป็นรักแรกของนางอีกด้วย!
“อื้มๆ! สหายสวี ข้าจะรอท่านเสมอ! ต้องทำภารกิจให้สำเร็จล่ะ!”
เขินอายจนจูบสวีเซียวเบาๆ หนึ่งที แล้วรีบหายตัวไปพร้อมจูเกอลิ่ง
จูเกอลิ่งรีบส่งเสียงบอกเพื่อนร่วมสำนักที่กำลังต่อสู้อยู่ที่อื่นให้ถอนกำลังทันที โดยอ้างว่าการโจมตีสวีเซียวครั้งนี้ล้มเหลว และมีชนอสูรแอบซุ่มโจมตี