ทันทีที่สยงต้าเอ่ยปากเสร็จ ทั่วทั้งสนามเงียบกริบจนเข็มตกก็ยังได้ยิน
ทุกสายตาพากันจับจ้องไปที่ร่างอ้วนใหญ่ของสยงต้า จนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาบ้าง!
"พี่สวี่! อย่างนี้จะให้ข้าลงไปยังไงไหว..."
ใบหน้ากลมโตแว็บความเคอะเขินเล็กน้อย แต่ภายนอกไม่อาจเผยความหวั่นไหว ยังคงทำท่าดุดันส่งเสียงตะโกนซ้ำอีกครั้ง
"ยอดนักบุญหมายเลขหนึ่ง! ย่อมต้องเป็นจ้าวเซียนสวี่แห่งสำนักเซียนหมื่นอสูรของเราสิ!!"
เสียงก้องกังวานดุดัน เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ สะเทือนเลื่อนลั่นจนแทบแก้วหูแตก
"บัดซบ?!"
ทั่วทั้งสนามตะลึงงัน รวมถึงพวกพ้องสำนักหมื่นปีศาจเซียนที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ถึงกับอึ้ง
ด้านหน้าสำนักกลืนวิญญาณและสำนักไท่ชูหยุดโต้เถียงกัน ทันใดนั้นก็หันมามอง
สวีเซียว จ้าวเซียนสวี่?!
มนุษย์จอมมารแห่งสำนักหมื่นปีศาจเซียนคนนั้นน่ะ?!
ไม่ใช่แค่อยู่ขั้นเซียนลึกลับหรอกหรือ?!
"บ้าจริง! สำนักหมื่นปีศาจเซียนบ้าไปแล้วรึไง?! หมีโง่ตัวนี้ยังกล้าออกหน้ามาอีก!"
ผู้คนพากันตะลึงงัน มองสยงต้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา รวมถึงมั่วอู๋เทียน จูหยวนหยวน ว่านเซวียน เฟิ่งซี และคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียง
"มนุษย์จอมมารที่เพิ่งได้เป็นจ้าวเซียน จะมาอ้างว่าตนเป็นจ้าวเซียนอันดับหนึ่งแห่งแดนเซียนไท่ชูได้ยังไง?!"
"ให้ตายสิ! หมีโง่เอ้ย! พูดออกมาแล้วตัวเองไม่ตกใจบ้างหรือไง?!"
"บัดซบ! แม้แต่พวกเดียวกันในสำนักหมื่นปีศาจเซียนเองยังฟังแล้วมึนเลย!!!"
หกสำนักมองสยงต้าเหมือนมองคนบ้า รอบข้างเหล่าผู้บำเพ็ญจากสำนักน้อยใหญ่และผู้บำเพ็ญแห่งเมืองเซียนเสวียนหยวนต่างพากันตะลึงจนสมองตื้อ
สวีเซียวเห็นดังนั้นก็ยิ้มบางๆ ก้าวขึ้นไปตบไหล่สยงต้า เอ่ยอย่างสงบ "ผู้อาวุโสสยง! บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ถ่อมตัว! เราสำนักเซียนหมื่นอสูรเป็นเพียงแขก จะไปก่อเรื่องในเมืองเซียนเสวียนหยวนได้อย่างไร!"