ข้างกายจินซวีอาจารย์ใหญ่ลำดับเจ็ดและคนอื่น ๆ ล้วนเปล่งประกายสีแดง ส่วนที่เหลือคือหัวหน้าเผ่าและผู้อาวุโสของแปดเผ่าอสูรอีกหลายตน
ทุกคนพากันส่ายหน้าถอนหายใจ มองแสงทองอร่ามอันเกรียงไกรของสวีเซียวด้วยความหม่นหมอง
"ผู้ตรวจการสวีเอ๋ย...เจ้าเหยียบกรงเล็บปีศาจพลาดแล้วสิ! ใคร ๆ ก็รังเกียจเจ้าไปหมด!"
ในใจพวกเขารู้แจ้งดี พอชื่อเสียงเสื่อมถึงเพียงนี้ ล่วงรู้ไปทั่วป่าไม้อสูรหมื่นวิญญาณ เช่นนั้นแล้วยังจะพูดอะไรอีกเล่า?
แจ้งซากไปเสียแล้ว!
รับเขามาเป็นศิษย์เจ้าหน้าที่ เกียรติของผู้อาวุโสก็พลอยแปดเปื้อนไปด้วย!
บรรดาผู้ใหญ่ทั้งหกของเผ่านกซวนเหนี่ยวต่างยกมือปิดหน้าเจียนตาย ไม่อาจทนมองตรง ๆ ได้ ทั้งยังคิดหมายต่อบรรพชนหัวหน้าเผ่าของตนอีก...ผู้อาวุโสเทียนหลิงจะต้องเล่นงานเจ้าให้สาสมแน่!
อวิ้นโยว ชิงหมาน และเชวี่ยหยวน ล้วนเรืองแสงแดงฉานเข้มข้น เนตรงามอาลัยอาวรณ์ ระคนความกังวลเล็กน้อย
"พี่สวีน้อย! ดูเจ้าเป็นเช่นนี้ เจ้าผู้รักสตรีเสียยิ่งนัก ยามนี้เคราะห์มาถึงตัวแล้วสิ!"
ถึงกระนั้น พวกนางก็ร้อนใจเช่นกัน หากไม่มีผู้ใดรับเขาไปเลย เป็นอันต้องกลับสู่เมืองเทียนสุยแน่นอน!
บนบัลลังก์ผู้อาวุโส สามอัจฉริยะขงชิง ตู๋กูจิงอวิ๋น และจูเกอชิงเทียน พากันหัวเราะก๊าก
สัตว์นรก!
เช่นนี้แหละที่เป็นบทเรียนของเจ้า นักล่าหญิงเคราะห์ร้าย!
กลิ้งกลับเมืองเทียนสุยไป รอให้อัจฉริยะอย่างข้าบรรลุหนทางเซียนอันยิ่งใหญ่ก่อน ค่อยมาชำระชีวิตสุนัขของเจ้า!
เบื้องหลังเทียนหลิง เหยวี่เสวี่ยหน้าแดงระเรื่ออ้อนวอน: "ผู้อาวุโสเทียนหลิง...เรื่องนี้..."
เทียนหลิงโบกมืออย่างโมโห: "เสวียนเสวี่ย! ห้ามเอ่ยแทนสวีเซียวเป็นอันขาด! อีกอย่าง เจ้ากับเขาสิ้นสุดความสัมพันธ์กันแล้ว ต่อไปนี้ห้ามติดต่อกับสวีเซียวอีกเด็ดขาด!"
ไร้ซึ่งมหาแก่นทอง หล่อนโกรธยิ่งนัก
"อ้า..." เหยวี่เสวี่ยเนตรงามหม่นลง หล่อนยังต้องเก็บเลือดแก่นของสวีเซียวไปใช้ต่อ...จำต้องคิดแผนการไปยาว ๆ
ผู้อาวุโสกว่า 20 ตนพากันครุ่นคิด ครั้นเห็นแสงทองของสวีเซียวเป็นเช่นนั้น ใจก็อดกระสันอยากไม่ได้
เพียงขั้นเซียนสวรรค์กลับมีฤทธิ์เทียบเท่าอมตะเซียนชั้นสูงสุดแห่งดินฟ้า หากเลี้ยงดูกันดี ๆ สักหน่อย อนาคตไร้ประมาณ!