มันเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ก็เห็นห่านตัวใหญ่สีขาวราวหิมะกำลังมองลงมาอย่างเหนือกว่า ปากแข็ง ๆ ของมันจิกหัวเจ้าตัวอย่างบ้าคลั่ง!
ความเจ็บปวดแสนสาหัสค่อย ๆ แล่นเข้ามาในภายหลัง มันถึงกับรู้สึกว่าหัวโล่ง ๆ ของตัวเองถูกเคาะจนเกิดเสียงสะท้อน
เดี๋ยวก่อน
คล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าของเจ้าเพียวจือพลันแข็งค้าง
ห่าน…
ห่านเหรอ???
ห่าน!!!
“อ๊ากกก—!”
ชั่วพริบตาเดียว มันก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดรวดร้าว!
ภาพห่านขาวตัวใหญ่ตรงหน้าซ้อนทับเข้ากับเงามืดในวัยเด็ก ความหวาดกลัวสุดขีดทำให้มันแทบลืมความเจ็บปวดเมื่อครู่ไปจนหมด มันดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นราวกับปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกร แล้วพุ่งตรงไปยังมุมอีกด้านของห้อง!
ส่วนห่านขาวตัวใหญ่ที่เคยชินกับการวางอำนาจบาตรใหญ่ ย่อมไม่ยอมให้ใคร—หรือเจ้าเพียว—หนีรอดจากปากของมันไปได้ ปีกสีขาวสะบัดอย่างแรง ก่อนจะเดินโซเซพุ่งเข้าใส่เพียงพอนอย่างดุดันราวกับเทพร้าย!
เซิ่งซินเยว่ยกน้ำอุ่นขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็มองเข้าไปในแก้วด้วยสีหน้ารังเกียจ
—น้ำอุ่นที่โจวฉียกมาให้มีเก๋ากี้อยู่ข้างใน
ห้องกระจกแห่งนี้โปร่งแสงอย่างยิ่ง มองเห็นเจ้าเพียวจือถูกห่านไล่จิกได้รอบทิศทางโดยไม่มีจุดบอด
ข้างในวุ่นวายโกลาหล ส่วนข้างนอกกลับสงบร่มเย็น
“เซิ่งซินเยว่ คุณมันเจ้าเล่ห์!”
เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากในห้องกระจก มุมปากเซิ่งซินเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “คุณจะพูดแบบนั้นก็ได้ แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าฉันมาที่นี่ทำไม ก็อย่าเสียเวลาเลยดีกว่า”