สายตาของทั้งสามคนจับจ้องไปยังเธอพร้อมกัน
“ถึงฉันจะกลับมาช้าไปหน่อย แต่ก็ดูเหมือนจะกลับมาได้ถูกจังหวะพอดีไม่ใช่เหรอ?”
หนานหนานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “คุณเคยบอกว่าคุณเป็นเทพภูผา ดำรงอยู่ได้ด้วยศรัทธาของผู้คน”
“ตราบใดที่ยังมีคนบนโลกนี้จดจำคุณได้แม้เพียงคนเดียว คุณก็จะไม่มีวันหายไปตลอดกาล”
“เพราะอย่างนั้นฉันถึงกลับมา”
“ฉันทำตามสัญญาในชาติก่อนแล้ว แบบนี้คงไม่ถือว่าผิดคำพูดใช่ไหม?”
“ไม่หรอก แน่นอนว่าไม่...”
เทพภูผาสะอื้น “แต่มันคุ้มค่าเหรอ? ทั้งที่เธอไปเกิดในครอบครัวที่ดีกว่านี้ได้แท้ ๆ...”
“ครอบครัวที่ฉันอยู่ตอนนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”
หนานหนานคุกเข่านั่งอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ถึงพ่อฉันจะมีผู้หญิงอยู่รอบตัวมากมาย แต่แม่รักฉันมาก แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว ยังไงผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยเห็นลูกสาวเป็นเรื่องสำคัญ ฉันไม่ได้คาดหวังความรักจากครอบครัวอะไรจากเขาหรอก”
“แต่มีเรื่องเดียวที่ทำให้ฉันไม่พอใจ คือคุณดันลืมฉันเสียได้ ตอนชาติที่แล้วคุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา”
สีหน้าเทพภูผาเจื่อนลง เขารีบร้อนจะอธิบาย แต่หนานหนานกลับขัดขึ้นเสียก่อน “ช่างเถอะ เห็นแก่ที่ตอนนี้คุณอ่อนแอขนาดนี้ ฉันจะไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน ฉันเป็นคนมีเหตุผล ใจกว้างมาตลอดอยู่แล้ว”
“...” เทพภูผาอ้าปากค้าง ก่อนถามว่า “งั้นฉัน... ขอบคุณนะ?”
หนานหนานเชิดปากอย่างแสนงอน กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่จู่ ๆ ร่างของเธอก็อ่อนยวบ ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรงและหมดสติไปทันที