ข้อความบนหน้าจอถกเถียงกันจนวุ่นวาย เซิ่งซินเยว่ส่ายหน้า «บางเรื่องพูดส่งเดชไม่ได้หรอก อย่างที่คุณพูดนั่นแหละ หลายคนก็พูดแบบนี้กัน แต่ปกติคนทั่วไปเวลาพูด ส่วนมากก็พูดด้วยใจที่คิดแค่ล้อเล่น»
«แต่แฟนของคุณไม่เหมือนกัน»
เธอมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว «ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ! ความคิดของเขารุนแรงถึงขั้นกระตุ้นกฎแห่งการแลกเปลี่ยนในกฎแห่งฟ้าดินขึ้นมาโดยตรง สุดท้ายเขาถึงได้ตัวละครที่ต้องการจากการสุ่มครั้งสุดท้าย ส่วนคุณก็เสียโชคไป 50 ปี ตอนนี้ถึงได้ซวยขนาดนี้»
«ถ้าฉันเดาไม่ผิด ความซวยของคุณไม่ได้แสดงออกแค่ทางร่างกาย บริษัทของคุณกำลังจะปลดพนักงาน และคนต่อไปก็คือคุณ เชื่อไหมล่ะ»
พอได้ยินอย่างนั้น ผู้ใช้ชื่อ【ที่จริงก็เหงามาก】ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที «ไม่ได้สิคะ งานนี้ฉันอุตส่าห์หามาได้ จะหายไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไงคะ อาจารย์ ฉันก็ซวยขนาดนี้แล้ว ช่วยพูดอะไรดี ๆ ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ...»
คำพูดยังไม่ทันขาด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
【ที่จริงก็เหงามาก】ก้มมอง เป็นสายจากบริษัทจริง ๆ
หัวใจของเธอเย็นวาบไปครึ่งดวง
แต่ก็ยังแอบหวังอยู่เล็กน้อย จึงกดรับสาย
ทันทีที่รับสาย การเชื่อมต่อกับห้องถ่ายทอดสดก็ถูกตัดไปโดยอัตโนมัติ
ผ่านไปราวสองนาที ระบบหลังบ้านของเซิ่งซินเยว่ก็เด้งคำขอเชื่อมต่อจากเธอขึ้นมาอีกครั้ง
【ที่จริงก็เหงามาก】กลับเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เธอยิ้มขื่นแล้วพูดว่า «อาจารย์พูดแม่นจริง ๆ ค่ะ เมื่อกี้บริษัทโทรมา...ฉัน ฉันถูกไล่ออกแล้ว»