“ไม่เชื่อก็ไม่แปลกหรอก”
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้ใส่ใจ ยังไงก็ตาม ถ้าร้องเรียนสำเร็จ ชื่อของเธอเขียนกลับหัวก็ได้
เธออธิบายต่อว่า “เพราะข้อจำกัดของกฎ มนุษย์ทั่วไปแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเห็นผี ต่อให้เห็น ถ้าพวกคุณไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย ผีก็ยากที่จะทำร้ายคุณ ความรู้สึกเหมือนกับว่า...พวกคุณไม่ได้อยู่ในเลเยอร์เดียวกัน แม้จะมองเห็นกัน แต่ก็ไม่รบกวนกัน”
【โห เปิดหูเปิดตาจริง ๆ เปรียบเทียบได้เห็นภาพสุด ๆ】
【เป็นคำเปรียบเทียบที่ลื่นไหลกินใจจริง ๆ】
“แต่ว่า...”
เซิ่งซินเยว่จงใจเน้นคำพูดเป็นพิเศษ สีหน้าเคร่งขรึม “ถ้าพวกคุณมีเหตุปัจจัยต่อกัน หรือมีความเกี่ยวข้องกัน กฎแห่งฟ้าดินก็จะอ่อนกำลังลงอย่างมาก เหมือนเลเยอร์ถูกรวมเข้าด้วยกัน การกระทำของผีจึงส่งผลต่อมนุษย์ได้ สำนวนที่ว่า ‘ถ้าไม่ได้ทำเรื่องละอายใจ ก็ไม่ต้องกลัวผีเคาะประตู’ ก็มีที่มาจากเรื่องนี้เอง”
“ที่จริงแล้ว ในชีวิตประจำวันทุกคนไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไปว่าผีจะมาทำร้าย เพราะจิตใจคนน่ะซับซ้อนกว่าผีมาก”
【สตรีมเมอร์พูดความจริงเลย】
【ถ้าพูดแบบนี้ งั้นตอนเดินกลับบ้านกลางคืนฉันก็ไม่ต้องกลัวแล้ว】
【แต่สตรีมเมอร์ก็บอกแล้วว่าจิตใจคนน่ากลัวกว่า ถึงไม่ต้องกลัวผี แต่ก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะ!】
【มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่อยากรู้ว่าเรื่องที่ครอบครัวห้าคนแก้แค้นสำเร็จหมายถึงอะไร ฆาตกรมีจุดจบยังไง ตายแล้วหรือเปล่า!】
เซิ่งซินเยว่ครุ่นคิดอยู่สองวินาที “เรื่องจุดจบของฆาตกร ฉันคงไม่ต้องเป็นคนบอกทุกคนหรอก เดี๋ยวก็มีคนมาบอกพวกคุณเอง เพราะฉะนั้น เราต้องเชื่อวิทยาศาสตร์ใช่ไหม?”
【พูดเรื่องตลกอะไรเนี่ย ปลายทางของวิทยาศาสตร์คือศาสตร์เร้นลับต่างหาก!】