บทที่ 492 ชีวิตที่คุณปรารถนา
งานใช้แรงงานพวกนั้นยังพอหาได้ แต่ไม่เพียงเหนื่อยแทบตาย เงินที่ได้ยังน้อยจนน่าใจหาย มีแค่สองพันกว่า หากได้เกินสามพันก็ถือว่ายากมากแล้ว
เธออุตส่าห์หลุดพ้นจากสถานที่ยากจนข้นแค้นแห่งนั้นมาได้ทั้งที เพราะฉะนั้นจะต้องอยู่ที่นี่ให้ได้!
แต่เมืองฉินเฉิงเป็นมหานครระดับแนวหน้า ค่าครองชีพสูง ค่าเช่าบ้านก็แพง อยากอยู่ต่อ จะง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร?
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี แสงแดดฤดูร้อนแผดจ้าจนแสบผิว อากาศอบอ้าวเหลือทน เธอถือประวัติย่อหนาเตอะ เดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย
เหงื่อไหลหยดจากหน้าผากไม่ขาดสาย ทั้งแผ่นอกและแผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แสงแดดจ้าส่องลอดร่มไม้ลงมา เธอก้าวต่อไปอีกสองสามก้าว ก่อนจะรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มสั่นไหว วินาทีถัดมา ดวงตาพลันมืดสนิท แล้วก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็นอนอยู่บนม้านั่งในที่ร่ม ใบหน้ายังมีหนังสือพิมพ์คลุมอยู่
หลิวไห่ถังดึงหนังสือพิมพ์ออก เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างกาย “ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
น้ำแร่ขวดหนึ่งยื่นมาจ่อริมฝีปาก เธอเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง แต่แล้วก็ชะงักไป
อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่ดูอายุไล่เลี่ยกับเธอ
ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดีมาก เป็นประเภทที่ถ้าอยู่ในมหาวิทยาลัยก็คงติดอันดับหนุ่มหล่อประจำคณะได้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงัก จริง ๆ แล้วเป็นเพราะไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด ราวกับรู้จักกันมานานแล้ว
แต่เธอค้นความทรงจำอยู่ตั้งนาน ก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าเคยพบเขามาก่อน