“ใช่ เพิ่งห้าขวบเอง หน้าตาน่ารักทีเดียว แถมยังเหมือนแฟนผมตอนเด็กมากด้วย ปัญหาก็คือ เฮ้อ...”
【ผ้าพันคอเปื้อนเลือด】ถอนหายใจยาว
เขาตัดใจจากความรักครั้งนี้ไม่ลง แต่การแต่งงานมีเรื่องที่ต้องคำนึงถึงมากกว่าความรัก
เซิ่งซินเยว่ถามว่า “แฟนคุณมีท่าทียังไงบ้าง?”
【ผ้าพันคอเปื้อนเลือด】ตอบว่า “ผู้ใหญ่ทั้งสองคนพอใจผมมาก พอเจอกันครั้งเดียวก็เริ่มจัดแจงเตรียมงานแต่งแล้ว พวกเขายิ่งกระตือรือร้น ผมก็ยิ่งไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องนี้ยังไงดี”
“พวกเขาก็ต้องกระตือรือร้นกับคุณอยู่แล้วสิ”
เซิ่งซินเยว่กล่าว “ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้คุณหนีไป พวกเขาจะไปหาลูกเขยแสนดีแบบคุณได้จากที่ไหนอีก?”
“หมายความว่ายังไง?”
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจ สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความเห็นใจ “พูดตามตรงนะ เด็กผู้ชายคนนั้นไม่ใช่น้องชายอะไรทั้งนั้น”
【ผ้าพันคอเปื้อนเลือด】อึ้งงัน “มะ...ไม่ใช่น้องชายเหรอ?”
ถ้าไม่ใช่น้องชาย แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
ทันใดนั้น ข้อสันนิษฐานหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “หรือว่า...”
เซิ่งซินเยว่พยักหน้า “ใช่ เด็กคนนั้นเป็นลูกชายของแฟนคุณต่างหาก”
แม้ในใจจะเดาไว้แล้ว แต่พอได้ยินเซิ่งซินเยว่พูดออกมา 【ผ้าพันคอเปื้อนเลือด】ก็ยังหายใจถี่ขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เป็นไปได้ยังไง!”
แฟนเขาไม่ใช่คนแบบนั้น!
【ให้ตายสิ ตอนแรกฉันก็คิดอยู่ว่าจะเป็นลูกของผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ไม่นึกเลยว่าจะเดาถูกจริง ๆ!】