เซิ่งซินเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เรื่องราวกระจ่างไปแล้วเจ็ดถึงแปดส่วน
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังถามว่า “แล้วต่อจากนั้นล่ะ”
“ต่อจากนั้น...”
เหวินอินเม้มริมฝีปาก
เธอยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา
พ่อแม่ของเธอรักใคร่กันดีมาตลอด ทั้งยังรักกันมาก
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่เชื่อคำพูดก่อนหน้านี้ของเซิ่งซินเยว่เลยแม้แต่น้อย!
แต่ความสงสัยก็เหมือนเมล็ดพันธุ์ เมื่อหว่านลงในใจแล้ว สักวันย่อมงอกเงยขึ้นมา
เธอคิดทบทวนไปมา สุดท้ายก็โทรหาพ่อ
ตอนโทรไป เธอไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก อย่างไรเสีย ตอนพ่อออกไปก็พูดแล้วว่าบริษัทมีธุระ ต่อให้โทรไปเขาก็อาจไม่รับ
แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ พอโทรออกไป อีกฝ่ายก็รับสายทันที
เธอยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
ทว่าเสียงจากปลายสายกลับดังชัดเจน
เป็นเสียงของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง “วันนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงของตระกูลไป๋หรือ? มาหาฉันแบบนี้ ไม่กลัวคนที่บ้านจะโมโหหรือไง?”
เสียงพ่อดังขึ้น “เธอไม่มีทางรู้หรอก เรื่องที่ฉันทำ เธอยังไม่วางใจอีกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เธอเชื่อใจฉันมาก ไม่สงสัยฉันเลยสักนิด ไม่มีทางรู้เรื่องนี้ได้หรอก”
ผู้หญิงคนนั้นถามอีกว่า “แล้วคุณคิดจะให้สถานะลูกสาวของเราเมื่อไร? ฉันอยากให้แกได้เข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ต้องได้รับการศึกษาที่ดีที่สุดตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ลูกสาวของคุณกับผู้หญิงคนนั้นเคยได้รับ ลูกสาวฉันต้องไม่ขาดแม้แต่น้อย”