“ฉันไม่อยากฟังแล้ว!”
พอเฉินเหวินเหยียนได้ยินว่าเธอยังมีเรื่องจะพูด สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ฉันไม่อยากฟังเธอพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้อีกแล้ว! เรื่องแต่งก็ไม่เห็นต้องแต่งแบบนี้เลย น้องสาว ฉันเห็นว่าเธอยังเด็ก เลยหวังดีอยากเตือนสักสองสามคำ แต่ฉันไม่ใช่เครื่องมือเรียกยอดเข้าชมของเธอนะ!”
เซิ่งซินเยว่จ้องมองเขาอย่างไร้เดียงสา “แต่งเรื่องหรือเปล่า เราสองคนต่างก็รู้แก่ใจ มีเพื่อน ๆ ในห้องถ่ายทอดสดอาศัยอยู่แถวเลขที่ 37 ถนนฉางหลิน เมืองอวี้เฉิงไหม?”
“ไม่รู้ว่าพวกคุณยังจำเรื่องหนึ่งได้ไหม เมื่อ 3 ปีก่อน เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่บนถนนฉางหลิน ครอบครัวหนึ่งมีสมาชิก 4 คน ยกเว้นสามีที่เดินทางไปทำงานต่างเมือง ภรรยากับลูกอีก 2 คนเสียชีวิตในกองเพลิงทั้งหมด ผลการสอบสวนในภายหลังระบุว่าเกิดจากแก๊สรั่ว แต่คนในบ้านไม่รู้เรื่อง พอเปิดไฟก็เกิดระเบิดขึ้นทันทีจนไฟลุกไหม้ เรื่องนี้น่าจะเคยเป็นข่าวด้วย”
ทันใดนั้นก็มีคนในช่องข้อความแสดงความตื่นเต้นขึ้นมา 【จำได้! จำได้ เรื่องนี้ฉันจำได้แม่นมาก ถึงฉันจะไม่ได้อยู่แถวนั้น แต่คืนที่เกิดระเบิด ฉันกำลังทะเลาะกับแฟนอยู่พอดี เราสองคนเถียงกันดุเดือด จู่ ๆ หน้าต่างของตึกข้างหน้าก็ระเบิดขึ้นมา! แฟนฉันตกใจมาก รีบพุ่งเข้ามาซบอกฉันทันที แล้วเราก็ดีกัน ตอนนี้เธอกลายเป็นภรรยาฉันแล้ว】
【ไม่ใช่สิ คนข้างบนเป็นอะไรไหม? ใครถามนายกัน!!!】
【ใครสนใจนายกัน! ฉันอกหักแล้ว คนอวดรักออกไปเลย!】
【ฉันก็อยู่เมืองอวี้เฉิง! โธ่เอ๊ย ถ้าพูดพิกัดได้แม่นขนาดนี้ ฉันก็หายง่วงแล้ว เรื่องนี้ตอนนั้นเป็นข่าวใหญ่เลย ไม่นึกเลยว่าสามีที่เดินทางไปทำงานต่างเมืองคนนั้นจะเป็นผู้ชายคนนี้?】