“เซี่ยจือเหยียน...”
เซิ่งซินเยว่ขยับริมฝีปาก แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
เธอยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ “เซี่ยจือเหยียน!!!”
คนที่นอนอยู่บนพื้นหลับตาสนิท หน้าอกไม่ขยับขึ้นลงอีกแล้ว
เธอค่อย ๆ คลำชีพจรที่ข้อมือเขา...เป็นอย่างที่คิด เส้นลมปราณในร่างขาดสะบั้นหมดแล้ว!
“สารเลว สารเลว!”
“วิถีสวรรค์สารเลวเอ๊ย!!”
ความหวาดกลัวและความโกรธมหาศาลแทบกลืนกินเธอจนหมดสิ้น เส้นเลือดบนหน้าผากเซิ่งซินเยว่ปูดโปน แววตาแดงก่ำราวกับมีเลือดซึมออกมา
【เจ้าของระบบ...】
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเธออย่างระมัดระวัง
ข้างหูมีแต่เสียงอื้ออึง ตอนแรกเธอจึงไม่ได้ยิน
จนเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง รูม่านตาของเซิ่งซินเยว่ถึงหดลงเล็กน้อย เธอฝืนดึงสติกลับมา
ระบบนั่นเอง
มันไม่ได้ปรากฏตัวมานานมากแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ ๆ มันส่งเสียงขึ้นมาตอนนี้ เซิ่งซินเยว่คงเกือบลืมไปแล้วว่ามันยังมีตัวตนอยู่
【มีของบางอย่างที่คุณเก็บไว้ให้ตัวเอง...อยากดูไหม?】
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เซิ่งซินเยว่ได้ยินเสียงตัวเองถามอย่างสงบนิ่ง
ระบบรู้ว่าอารมณ์ของเธอไม่ดี จึงพูดเอาใจด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร【ของที่คุณเก็บไว้ให้ตัวเองก่อนหน้านี้ อาจช่วยคุณได้บ้าง】
พูดจบ มวลข้อมูลมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ!
“ซี๊ด...”
เซิ่งซินเยว่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว ทว่าสมองที่เคยยุ่งเหยิงกลับกระจ่างชัดขึ้นในพริบตา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นช่วยคลี่คลายเบาะแสทั้งหมด แม้แต่เรื่องราวคลุมเครือมากมายในอดีตก็ค่อย ๆ ปรากฏรูปเป็นร่าง