คราวนี้น้ำเสียงที่พ่างเซี่ยใช้พูดกับพวกเขาไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป
สีหน้าของเขาก็ไม่ไร้อารมณ์เช่นกัน
เขาเรียกคืนความทรงจำส่วนที่ถูกตัดทิ้งไปโดยตั้งใจได้แล้ว ในที่สุดอารมณ์ความรู้สึกก็กลับคืนมา
พ่างเซี่ยในตอนนี้ต่างหากคือพ่างเซี่ยที่สมบูรณ์ เป็นลูกชายที่สมบูรณ์ของพวกเขา
แต่เมื่อความยึดติดสลายไป ก็หมายถึงการต้องจากลาเช่นกัน
เขาอยู่บนโลกมนุษย์มานานเกินไปแล้ว
“ขอโทษนะครับ”
พ่างเซี่ยยื่นมือออกไป คล้ายอยากช่วยเช็ดน้ำตาให้แม่ “ทำให้พวกคุณเป็นห่วงมาตั้งนาน...”
แต่พอเห็นใบหน้าของแม่ทะลุผ่านฝ่ามือตัวเอง เขาก็เพิ่งตระหนักขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า พวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันอีกแล้ว
เขาสูดจมูก พลางใช้ฝ่ามือแตะใบหน้าของแม่อย่างเลื่อนลอย “พวกคุณแก่ลงไปเยอะเลย เป็นความผิดของผมเอง หลายปีมานี้ผมทำให้พวกคุณเป็นห่วง”
เขาไม่เคยไปเข้าฝันพ่อแม่แม้สักครั้ง
เพราะตอนนั้นเขาไร้ซึ่งอารมณ์ทั้งเจ็ดและกิเลสทั้งหก ย่อมไม่มีความคิดถึงเช่นกัน
“ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้น จะเป็นไปได้ยังไง...”
แม่พ่างตัวสั่นไปทั้งร่าง “แม่ต่างหากที่ดูแลลูกไม่ดี แม่ต่างหากที่ดูแลลูกไม่ดี ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่...”
เธอพร่ำสอนลูกสาวอยู่เสมอว่า เวลาออกไปข้างนอกต้องดูแลตัวเองให้ดี รักสวยรักงามเป็นเรื่องปกติ แต่อย่าแต่งตัวโดดเด่นเกินไป จะได้ไม่ดึงดูดสายตาคนไม่ดี
แต่เธอไม่เคยพูดเรื่องนี้กับลูกชายเลย
แม้แต่ตอนพ่างเซี่ยยังมีชีวิตอยู่ ลูกสาวเคยทะเลาะกับเธอเพราะกลับบ้านดึก ถามว่าทำไมเธอไม่คอยดูแลพี่ชายบ้าง