“อะไรที่ว่าได้...”
เซี่ยจือเหยียนขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว กลิ่นสบู่อาบน้ำหอมสดชื่นจากกายเขาโชยเข้ามาปะทะจมูก “ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดอยู่ว่ามันจะเร็วเกินไปหรือเปล่า”
เซิ่งซินเยว่เบิกตากว้าง
“แต่ดูเหมือนคุณจะ... ถ้าคุณรอไม่ไหว ฉันก็ยินดี...”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เซิ่งซินเยว่ก็ทนไม่ไหว ยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ทันที เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ
โธ่เอ๊ย
เธอก็แค่พูดเอาสะใจเท่านั้นเอง แต่ไม่ได้เป็นคนแบบนั้นจริง ๆ สักหน่อย!
ตกลงในสายตาเซี่ยจือเหยียน ตอนนี้เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่?!
“อะไรที่ว่าฉันรอไม่ไหว...”
เซิ่งซินเยว่หน้าบึ้ง เธอดูเป็นคนหื่นกามขนาดนั้นเลยหรือไง!
แม้ถูกเธอปิดปากไว้ เซี่ยจือเหยียนก็ไม่ได้ขัดขืน เพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เผยแววสงสัยผ่านดวงตา
“จริง ๆ ฉันก็คิดว่ามันเร็วไปหน่อยเหมือนกัน”
เซิ่งซินเยว่กล่าว ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง “เพราะงั้นคุณไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“เมื่อกี้เหรอ?”
เซี่ยจือเหยียนนึกทบทวน “เมื่อกี้คุณบุกเข้ามา แล้วก็ลงไม้ลงมือกับฉันไม่ใช่เหรอ”
แววตาของเซิ่งซินเยว่หม่นลง “คุณลืมไปจริง ๆ หรือว่า...”
“ลืมอะไรเหรอ?”
สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ในดวงตาของเซี่ยจือเหยียนมีแต่ความสงสัยจริง ๆ
เขาจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ สินะ...
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจเงียบ ๆ “คุณเชื่อฉันไหม?”