br /> มารดาของเธอคนนั้นทั้งโง่เขลาและน่าชิงชัง
แต่ก็น่าสงสารด้วย
เพราะตัวเองไม่สามารถมีลูกได้อีก ทั้งยังไม่อยากยกสามีให้คนอื่น นางจึงหมายตาลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
เซิ่งซินเยว่บีบหว่างคิ้ว
แม้ตัวอักษรเหล่านั้นจะเบาบางราวกับไม่มีน้ำหนัก แต่กลับแผ่กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังออกมาระหว่างบรรทัด จนทำให้คนอ่านแทบหายใจไม่ออก
“เรื่องทั้งหมดนี้ คุณไม่เคยบอกเขาเลย”
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ฮ่า ๆ ๆ... อาจารย์ คุณคิดว่าฉันควรบอกเขาเรื่องแบบนี้ยังไงเหรอ?”
“บอกเขาว่าถูกพ่อแท้ ๆ ของตัวเองข่มขืน แถมยังคลอดลูกชายที่ร่างกายพิการออกมางั้นเหรอ?”
“ฉันเองยังรู้สึกขยะแขยงตัวเองเลย! ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ฉันก็อยากอาเจียนจากใจจริง!”
“ตอนเพิ่งรู้ว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า แต่จิตใต้สำนึกกลับบอกฉันว่า ถ้าฉันท้องไม่สำเร็จ เรื่องน่าขยะแขยงแบบนั้นอาจต้องเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองหรือสาม!”
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยคิดจะปลิดชีวิตตัวเอง แต่ฉันไม่ยอมจริง ๆ ฉันไม่ยอมจริง ๆ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย...”
“ถ้าฉันไม่เคยได้เห็นโลกภายนอก บางทีฉันอาจยอมเน่าตายอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ นั่นไปทั้งชีวิตก็ได้ แต่โลกแสนงดงามข้างนอกอยู่ห่างจากฉันเพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้น ฉันพยายามมามากขนาดนี้ ต่อให้ต้องตาย อย่างน้อยฉันก็อยากออกไปเห็นโลกข้างนอก...”