ยอดฝีมือที่แท้จริงอย่างพวกเขา ปกติแล้วไม่มีทางลงมือทำอะไรง่าย ๆ เด็ดขาด
ไม่ใช่แค่เพราะทุกครั้งที่ลงมือจะสิ้นเปลืองพลังของตนไม่น้อย แต่ยังเป็นเพราะพวกเขาหวงแหนชื่อเสียงของตัวเองมาก
พวกเขายึดถือการปลีกวิเวกอยู่ในป่าเขา ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกมนุษย์ และจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุและผลของผู้อื่นโดยไม่จำเป็น
เพราะทุกคนมีชะตาของตนเอง จะเติบโตไปเป็นอย่างไรล้วนขึ้นอยู่กับวาสนาของตัวเองทั้งสิ้น หากมีแรงภายนอกเข้ามาแทรกแซงเพียงนิดเดียว ก็อาจส่งผลกระทบเป็นทอด ๆ จนเกิดผลลัพธ์ที่ไม่อาจคาดคิด!
อย่างเซิ่งซินเยว่ที่เปิดไลฟ์สดเป็นครั้งคราวเพื่อดูดวงให้คนอื่นตามใจชอบ แถมยังไม่ปิดรับของขวัญและเงินสนับสนุน เอาแต่กอบโกยเงินอย่างโจ่งแจ้ง
พฤติกรรมแบบนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่ายังอ่อนหัดนัก ยังไม่เข้าใจสัจธรรมของชีวิตอย่างถ่องแท้ ชัด ๆ ว่าอาศัยความสามารถเล็กน้อยของตัวเองออกมาอวดฝีมือ...
คนแบบนี้ โจวฉีจะยืนกรานให้เธอมาด้วยทำไมกัน?
เซิ่งซินเยว่ครุ่นคิดอยู่สองวินาที ก่อนถามอย่างจริงจังว่า “ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุและผลของคนอื่นโดยพลการ มีความเป็นไปได้ไหมว่าเป็นเพราะพวกคุณฝึกฝนกันยังไม่ถึงขั้น?”
“เพราะแบกรับผลจากการเข้าไปพัวพันกับเหตุและผลของคนอื่นไม่ไหว ทั้งยังจัดการเรื่องให้เรียบร้อยไม่ได้ ก็เลยเลือกไม่ลงมือตั้งแต่แรกเสียเลย แบบนี้ทั้งดูลึกลับยากหยั่งถึง แถมยังไม่ต้องกลัวว่าจัดการเรื่องไม่ดีแล้วจะถูกคนอื่นตำหนิด้วย”
ชายชราประสานมือไว้ในแขนเสื้อ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย เปลือกตาหรี่ลง สายตาพินิจพิเคราะห์ที่ลอดผ่านร่องตากวาดมองเซิ่งซินเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังตัดสินเธออยู่