เด็กสาวปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างแล้ว เสียงกาต้มน้ำตกกระทบพื้นอาจทำให้เธอตกใจได้
ลมหายใจของตำรวจหญิงสั่นระริก ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความเจ็บปวด อีกครึ่งเป็นเพราะความตื่นเต้นกังวล
เธอค่อย ๆ วางกาต้มน้ำลงกับพื้น แล้วขยับเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ
เด็กสาวสูดจมูก พอดีกับที่เธอตัดสินใจจะกระโดดลงไป แขนข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอจากด้านหลังอย่างฉับพลัน ก่อนจะดึงกลับมา!
“ใคร!”
เส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่ในสมองขาดผึงลงในชั่วขณะนี้ ความหวาดกลัวที่สะสมมาตลอดหลายวันเข้าครอบงำสติอีกครั้ง สมองยังไม่ทันตอบสนอง ร่างกายก็เริ่มเตะและถีบไปตามสัญชาตญาณ
“ไปให้พ้น ไปให้พ้นอ๊ากกก——”
เธอกรีดร้องสุดเสียง ตำรวจหญิงเองก็มีบาดแผลที่มืออยู่แล้ว ทั้งยังต้องคำนึงถึงอาการบาดเจ็บของเด็กสาว ทำให้เคลื่อนไหวได้ไม่ถนัด ตอนแรกเธอถูกศอกกระแทกหลายครั้ง แล้วยังโดนเหยียบอย่างแรงอีกหลายหน กระทั่งเด็กสาวหันกลับมาและยื่นมือจะข่วน ตำรวจหญิงจึงคว้าโอกาสจับข้อมืออีกฝ่ายไว้ได้ในที่สุด การเคลื่อนไหวรวดเร็วว่องไว แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนอย่างยิ่งขณะปลอบว่า “ฉันเอง ตำรวจนะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว...”
เมื่อได้ยินคำว่า “ตำรวจ” สมองของเด็กสาวก็ว่างเปล่าไปชั่วครู่
การเคลื่อนไหวของเธอชะงักไปเล็กน้อย แต่พอตั้งสติได้ก็เริ่มดิ้นรุนแรงกว่าเดิม “ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน!!!”
“ทำไมต้องช่วยฉันด้วย พวกคุณช่วยฉันทำไม ปล่อยให้ฉันตายไปสิ! ฉันแม่งจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไปเพื่ออะไร!”