“นี่มันยิ่งวิปริตเข้าไปใหญ่แล้วนะ!”
เมื่อเจอคำบ่นของต้วนเจียซู เซิ่งซินเยว่แทบกลอกตาจนขึ้นไปถึงฟ้า “คุณเป็นปีศาจใหญ่ ขนหางของคุณมีพลังวิญญาณเข้มข้นมาก เอามาทำพู่กันวาดยันต์ได้ดีที่สุดแล้ว คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย!”
“แค่ก ๆ”
ต้วนเจียซูวางแขนลงอย่างกระอักกระอ่วน “ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ไม่อย่างนั้นฉันคงนึกว่าคุณมีรสนิยมพิเศษอะไรเสียอีก!”
“ก็แค่ขนหางกระจุกเดียวเอง ถ้าคุณช่วยฉันได้ ฉันยกให้ทั้งตะกร้าเลยก็ยังได้!”
“งั้นก็ดี”
เมื่อบรรลุจุดประสงค์ เซิ่งซินเยว่ก็ยิ้มตาหยี “แต่ฉันต้องรู้เรื่องเจ้าของร่างนี้กับไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นก่อน ว่ามีความแค้นรักอะไรต่อกัน...”
ต้วนเจียซูเงียบไป 2 วินาที ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ “จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้พูดหรอก เป็นเรื่องน้ำเน่าแสนซ้ำซาก ตอนนั้นเพื่อหลบเลี่ยงการกดข่มของวิถีสวรรค์ ฉันหลับใหลอยู่ในรูปสลักจิ้งจอก จนวันหนึ่งจู่ ๆ ก็ถูกปลุกขึ้นมา”
“คนที่ปลุกฉันคือเจ้าของร่างนี้ ตอนที่ฉันรู้จักเธอ เธอเพิ่งอายุ 14 เป็นเด็กผู้หญิงมัธยมต้น อยู่ในวัยหัวขบถชอบเพ้อฝันพอดี ฉันถูกเธอซื้อกลับมาจากแผงขายของเล็ก ๆ เจ้าของแผงหลอกเธอว่าฉันเป็นเซียนจิ้งจอก ช่วยให้คนสมปรารถนาได้ เธอก็เชื่อจริง ๆ จ่ายเงิน 200 หยวนซื้อรูปสลักนั้นกลับไป”
“คิดว่าแม้แต่เจ้าของแผงคนนั้นก็คงนึกไม่ถึงว่าข้างในรูปสลักมีจิ้งจอกอยู่จริง ๆ ถึงจะไม่ใช่เซียนจิ้งจอก แต่ก็แทบไม่ต่างกัน”