สัมผัสอุ่นร้อนแผ่ซ่านมาจากบริเวณหน้าอก ราวกับช่วยให้เขารู้สึกสงบลงได้บ้าง
ฉินเวยกลับมาอย่างรวดเร็ว
เซิ่งซินเยว่ถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”
ฉินเวยแสดงสีหน้าดูแคลน ก่อนจะส่งเสียงฮึออกมา “เหอะ ปากก็พูดอยู่ได้ว่าไม่เชื่อเรื่องงมงายพวกนี้ แต่บนตัวเขามีเครื่องรางป้องกันสิ่งชั่วร้ายอยู่ชัด ๆ ฉันเข้าใกล้เขาไม่ได้ แต่ฉันดึงไออาฆาตเหนือศีรษะเขาออกมาถามแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเธอก็เคร่งขรึมขึ้น “เธอเดาถูก เขาติดหนี้ชีวิตคนไว้หลายชีวิตจริง ๆ แต่ประการแรก เพราะมีเครื่องรางคุ้มกาย ไออาฆาตพวกนั้นจึงทำอะไรเขาไม่ได้”
“ประการที่สอง คนพวกนั้นไม่ได้ตายเพราะเขาลงมือโดยตรงก็จริง แต่เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับเขาอย่างตัดไม่ขาด เขาเข้าไปพัวพันกับกรรม ไออาฆาตถึงได้มารวมกันอยู่เหนือศีรษะมากมายขนาดนั้น”
ฉินเวยเล่าข้อมูลทั้งหมดที่ถามมาให้เซิ่งซินเยว่ฟัง
เมื่อได้ฟังจนจบ สีหน้าของเซิ่งซินเยว่ก็หม่นลงไม่น้อย
มิน่าล่ะถึงมีไออาฆาตติดตัวมากมายขนาดนี้ สิ่งที่เขาทำมันไม่ใช่เรื่องที่คนควรทำเลยจริง ๆ!
เห็นเธอเงียบไปนาน บัญชี «จิ่วไจ้โกวมีปลา» ก็คิดว่าในที่สุดเธอคงถูกตนข่มจนพูดไม่ออก
ท่าทีของเขายิ่งได้ใจขึ้นไปอีก “เถียงสิ? ทำไมไม่เถียงต่อแล้วล่ะ? ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม? คนแบบเธอนี่แหละที่ฉันเกลียดที่สุด พอเรื่องชั่ว ๆ ที่ตัวเองทำถูกคนอื่นเปิดโปง ปฏิกิริยาแรกกลับไม่ใช่การทบทวนตัวเอง แต่โยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้คนอื่น!”