คนอื่น ๆ ต่างหัวเราะเสียงเย็นเยียบตามไปด้วย
“พวก...พวกคุณ...”
หลิวเฟิงกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ “พวกคุณคิดจะทำอะไร? ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”
“ก็แจ้งสิ แจ้งเลย!”
นักกีฬาหนุ่มโยนลูกบาสเกตบอลไปข้าง ๆ “คุณผู้ชาย คุณก็คงไม่อยากให้ตำรวจรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนหรอกใช่ไหม?”
ลูกบาสกระแทกกำแพงดังทึบ
เสียงนั้นราวกับเป็นสัญญาณเริ่มศึกอันน่าพิศวง มุมปากของทุกคนที่ล้อมหลิวเฟิงพลันแสยะยิ้ม เสียงหมัดและฝ่าเท้ากระทบเนื้อหนังผสมปนเปกับเสียงด่าทอของทุกคนและเสียงร้องโหยหวนของหลิวเฟิง ดังขึ้นพร้อมกัน!
พลั่ก ๆ!
“อ๊าก—”
“ไอ้เดรัจฉาน! เป็นครูบาอาจารย์แท้ ๆ ทำเรื่องสกปรกแบบนั้นได้ยังไง!”
โครม ๆ!
“อ๊าก—”
“เศษสวะอย่างแกเป็นครูได้ยังไง! ต่อให้ตัดสินประหารชีวิตก็ยังไม่เกินไป! แกยังมีหน้าไปพบใครได้อีก!? แกทำผิดต่อทั้งลูกศิษย์ ผู้ปกครอง เมียกับลูก แล้วยังทำผิดต่อคนที่พลาดโอกาสสอบบรรจุครูในปีนั้นด้วย!”
พลั่ก ๆ!
“เจ็บ—”
“แกรู้จักเจ็บด้วยเหรอ! แกมันเป็นตัวอะไรถึงมีสิทธิ์ร้องว่าเจ็บ ตอนทำเรื่องแบบนั้นทำไมไม่คิดว่าจะมีวันนี้ล่ะ เจ็บจนตายไปเลยก็ดี ไอ้เดรัจฉาน!”
ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้ากว่าชาวเน็ตทุกคน
ตอนที่ตำรวจมาถึง หลิวเฟิงก็ถูกซ้อมจนแทบจำสภาพไม่ได้แล้ว
ใบหน้าเขาบวมช้ำเป็นจ้ำ ๆ ผิวขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ตอนนี้บวมเป่งราวกับหมั่นโถวที่ใส่ด่างน้อยเกินไป เขานอนขดอยู่บนพื้น ร้องครวญครางว่าเจ็บไม่หยุด