“ความอาฆาตของเธอกำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว”
เซิ่งซินเยว่กล่าว “เดิมทีเธอก็ไม่ได้เคืองแค้นโลกใบนี้มากมายนัก”
“ที่ฆ่าตัวตายก็เพราะหมดหวังกับชีวิตอย่างสิ้นเชิงเท่านั้น ถ้าหนิงเย่าไม่ได้เป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่องเธอก่อน ไม่แน่ว่าเธอคงนอนเงียบ ๆ อยู่ตรงที่ตายไปตลอดกาล บางทีอาจมีคนมาพบเข้าสักวัน หรือไม่ก็ไม่มีใครพบเลย ปล่อยให้ร่างของตัวเองเน่าเปื่อยอยู่อย่างนั้น จนเหลือเพียงกระดูกขาวโพลน”
พี่เหมยรู้สึกเจ็บปวดใจแทบแย่ “ทำไมคนดี ๆ บนโลกนี้ถึงต้องเจอเรื่องยากลำบากอยู่เสมอเลยนะ?”
เซิ่งซินเยว่ตอบ “บางที…ก็เพราะพวกเขาเป็นคนดีมั้ง”
“เพราะเป็นคนดี ก็เลยต้องทำตามกฎบางอย่าง แต่คนเลวพวกนั้นกลับไม่เห็นกฎเหล่านี้อยู่ในสายตา สิ่งแรกที่คิดถึงเสมอก็มีแต่ตัวเอง และไม่ยอมให้ตัวเองต้องเสียเปรียบเด็ดขาด”
พี่เหมยถอนหายใจยาว
หนิงชูคลายอ้อมแขนจากผีน้ำแล้ว เธอเองก็ประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย “เธอ…เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกใช่ไหม?”
เธอพลันเข้าใจขึ้นมา “นี่คือรูปร่างเดิมของเธอใช่ไหม?”
ผีน้ำพยักหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “จริง ๆ แล้ว…เมื่อก่อนฉันเป็นแฟนคลับของเธอ”
“หืม?”
หนิงชูไม่เคยคาดคิดมาก่อน “แฟนคลับฉันเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
ผีน้ำพูดเบา ๆ “เมื่อก่อนฉันอิจฉาเธอมาก เธอเป็นดาราดัง ใช้ชีวิตหรูหราสวยงาม ดูเหมือนไม่มีเรื่องอะไรทำให้กลุ้มใจได้เลย”