บทที่ 618 ยันต์ภรรยาแสนบอบบาง
“ที่รัก ตอนนี้ฉันเหมือนจะไม่อยากเก็บเด็กคนนี้ไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นเราไปทำแท้งกันเถอะ?”
เหยาเหรินเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
“มะ...ไม่ใช่ คุณพูดอะไรน่ะ?”
เสิ่นฮั่นไม่เคยนึกฝันว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้งด้วยความตกใจ แต่พอเห็นท่าทางลังเลของเหยาเหริน เขาก็ฝืนข่มอารมณ์ทั้งหมดไว้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทั้งสับสน ทั้งไม่เข้าใจ และเจือความน้อยใจอยู่หลายส่วน “ที่รัก ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดอะไรโง่ ๆ แบบนี้ล่ะ คนพวกนั้นพูดจนคุณสับสนใช่ไหม?”
“ผมออกไปดิ้นรนทุกวัน ก็เพื่อให้คุณกับลูกได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข บางครั้งผมยังรู้สึกว่าตัวเองจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่ไม่ว่าจะลำบากหรือเหนื่อยแค่ไหน แค่คิดถึงคุณกับลูกที่ยังไม่ลืมตาดูโลก ผมก็มีแรงฮึดขึ้นมาเต็มเปี่ยม”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ลูกของเราก็อายุครรภ์หกเดือนกว่าแล้วนะ! ขอแค่คุณอดทนอีกไม่กี่เดือน แกก็จะคลอดออกมาอย่างปลอดภัย ที่รัก ตอนนั้นคุณลาออกจากงานก็เพื่อลูกคนนี้ไม่ใช่เหรอ ต่อให้ตอนนี้คุณทำแท้งไป ก็คงกลับไปทำงานตำแหน่งเดิมไม่ได้แล้ว ตอนนี้หางานยากขนาดนี้ ผมไม่อยากให้คุณต้องลำบาก...”
“ฉัน...”
เหยาเหรินอ้าปากเล็กน้อย ตรงหน้าผากของเธอมีอักขระประหลาดวูบผ่านไป
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยว่า “ใช่ คุณทำเพื่อฉันมามากขนาดนี้ ฉันจะทำลายชีวิตของเราไม่ได้...”
เสิ่นฮั่นถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนตวาดเซิ่งซินเยว่กับเซี่ยจือเหยียนด้วยความโกรธสุดขีด “ไสหัวไป! พวกคุณสองคนไสหัวไปให้พ้น!”