เซิ่งซินเยว่ยิ้มเยาะ “ตัวคุณเหม็นขนาดไหน คุณไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไง?”
“อยู่ไกลขนาดนี้ยังได้กลิ่นเลย สมกับเป็นสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ ไม่ว่าจะเลียนแบบกิริยาท่าทางของมนุษย์อย่างไร หรือพยายามเข้าใกล้มนุษย์แค่ไหน ก็ปกปิดความจริงที่ว่าคุณเป็นสัตว์เดรัจฉานไม่ได้หรอก!”
“แกหาที่ตาย!”
คำพูดนี้ทำให้ ‘คนขับรถ’ โกรธจัด การบำเพ็ญเพียรทั้งชีวิตของเขามุ่งหมายจะเข้าใกล้ ‘มนุษย์’ อีกทั้งยังคิดว่าตนมีพลังแก่กล้า กิริยาท่าทางไม่ต่างจากคนทั่วไป ทว่าตอนนี้กลับถูกเซิ่งซินเยว่เปิดโปงอย่างไม่ไว้หน้า แถมยังถูกเยาะเย้ยเสียยับเยิน
เขาจะยอมรับได้อย่างไร!
ฝ่ามือรุนแรงพุ่งเข้าใส่ตรงหน้า เซิ่งซินเยว่หรี่ตา ย่อตัวหลบการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนหมุนตัวตามแรงส่งแล้วเหวี่ยงขาขวาเรียวยาวเตะตวัดออกไปอย่างหนักหน่วง!
เพียงพอนรับการโจมตีของเธอเข้าเต็ม ๆ แววตาพลันฉายความตื่นตระหนก “สรุปแล้วคุณเป็นใครกันแน่!”
“ฉันเป็นใครไม่สำคัญหรอก”
เซิ่งซินเยว่หัวเราะหึ ๆ จงใจจี้จุดเจ็บของเขา “แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่มนุษย์ และชาตินี้ก็ไม่มีวันกลายเป็นมนุษย์อย่างแท้จริงได้!”
“ฉันเตือนว่าอย่าทำเกินไป!”
เพียงพอนเดือดดาล “แต่เดิมเราต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกันแท้ ๆ เป็นคุณที่เข้ามายุ่งเรื่องของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้ยังมาพูดจาร้ายกาจใส่ฉันอีก!”
“ครั้งแล้วครั้งเล่า?”
เซิ่งซินเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจ
เธอหัวเราะเย็นชา “พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าต่างคนต่างอยู่ แต่ยังเรียนสำนวนไม่แตกก็อย่าออกมาทำขายหน้าเลย คุณยื่นมือมายุ่งกับเพื่อนฉันแล้ว แบบนี้ยังเรียกว่าต่างคนต่างอยู่ได้อีกหรือ?”