แพทย์รีบประคองเธอให้ลุกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด «คุณผู้หญิง คุณผู้ชาย พวกคุณทำอะไรกันครับ? ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยชีวิตเธอจริง ๆ แต่หลังจากถูกทรมานมานานหลายปี อวัยวะในร่างกายของเธอก็เสียหายไปมากน้อยต่างกัน พูดตามตรง เธอประคองตัวมาจนถึงตอนนี้ได้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว พวกคุณไปอยู่เป็นเพื่อนลูกให้ดีเถอะ กว่าเธอจะได้พบคุณก็ยากเย็นเหลือเกิน»
พูดจบแพทย์ก็เดินจากไป เหลือเพียงสองสามีภรรยาที่ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างสิ้นหวัง
ฝีเท้าของเซิ่งซินเยว่ช้าลงเรื่อย ๆ ความโกรธที่ไม่อาจอธิบายได้พลุ่งพล่านอยู่ในอก
เธอเดินไปหยุดตรงหน้าสองสามีภรรยา ก่อนเอ่ยเสียงเบา «คุณผู้หญิง คุณหมอพูดถูกแล้วค่ะ ฉันเชื่อว่าในเวลาแบบนี้ ลูกสาวของคุณคงอยากให้คุณอยู่เคียงข้างมากกว่า»
สองสามีภรรยาพยุงกันลุกขึ้น ใบหน้าหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา
เซิ่งซินเยว่เดินตามหลังพวกเขาไปจนถึงห้องพักผู้ป่วยของลูกสาว
มีผู้ใจบุญจำนวนมากได้ยินข่าวแล้วตามมาเยี่ยม หญิงสาวนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายมีสายระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องมือสารพัดชนิด
เธอหลับตาสนิท มีเพียงหน้าอกที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบา ราวกับทุกลมหายใจเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเธอ
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจเบา ๆ
หญิงคนนี้น่าจะอายุเพียงสามสิบกว่า ๆ แต่สภาพในตอนนี้กลับดูไม่ต่างจากหญิงชราวัยห้าหกสิบ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ผมขาวแซมดำ ทั้งร่างยังถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ราวกับพร้อมจะจากโลกนี้ไปได้ทุกเมื่อ