“เมียแสนบอบบาง?”
เสิ่นเวิ่นเฟิงทำราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในโลก “เมียแสนบอบบางยังไงก็เป็นเมีย แต่เธอนับเป็นเมียตรงไหนกัน? แต่งงานแล้วหรือ? มีสถานะหรือเปล่า?”
“แม้แต่ภรรยาน้อยก็ยังนับไม่ถึง เป็นได้แค่ชู้ลับ ๆ ที่ต้องซ่อนเอาไว้”
“นายพูดมีเหตุผลนะเพื่อน เมื่อกี้ฉันพูดไม่รอบคอบเอง”
จงซิวหมิงเข้าใจขึ้นมาทันที รีบคล้อยตาม
ทั้งสองคนประสานเสียงกันชัด ๆ ว่ากำลังประชดประชันและเหน็บแนมเธอ
สีหน้าของหลิวไห่ถังย่ำแย่ถึงขีดสุด “พวกคุณกับผู้หญิงคนนั้นก็เป็นคนประเภทเดียวกัน! แค่บังเอิญเกิดมาในครอบครัวที่ดีเท่านั้นเอง ย่อมไม่มีวันเข้าใจสิ่งที่พวกเราต้องเผชิญ ถ้าให้พวกคุณเกิดมาแบบฉัน พวกคุณก็อาจทำได้ไม่ดีเท่าฉันด้วยซ้ำ!”
“ไม่แน่ว่าพวกคุณเองก็อาจทำแบบเดียวกับฉันก็ได้! แค่มีดไม่ได้ตกใส่ตัวเอง ก็เลยไม่รู้สึกเจ็บ ตอนนี้ถึงได้กล้าพูดจาเหลวไหลแบบนี้กับฉัน”
“เพราะงั้น...”
เซิ่งซินเยว่รับคำต่อจากเธอ “คุณกับผู้ชายคนนั้นก็ถูกใจกันอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็ขึ้นเตียงกันอย่างเป็นธรรมชาติ ผลก็คือบังเอิญเหลือเกิน วันที่คุณรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ภรรยาหลวงก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์เหมือนกัน”
“...”
หลิวไห่ถังสูดหายใจลึก “ใช่!”
เธอกำมือแน่นจนเจ็บ ฝ่ามือเผยความไม่ยินยอมพร้อมใจออกมาทางแววตา “ตอนนั้นฉันถึงได้เข้าใจว่า โชคชะตามักจะเข้าข้างคนที่มีโชคอยู่แล้วจริง ๆ เธอพยายามตั้งนานก็ยังไม่ท้อง ทำไมพอฉันรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ เธอถึงได้ตั้งครรภ์เหมือนกัน?”