“ฉันเอาแต่ใจ ฉันไร้เหตุผล ลูกบ้านฉันเป็นเด็กเหลือขออย่างนั้นเหรอ???”
หญิงคนนั้นมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ “เด็กบ้านไหนก็โตมาแบบนี้กันทั้งนั้น ฉันว่าสังคมสมัยนี้ป่วยจริง ๆ! ไม่มีความรักให้เด็กเลยสักนิด!”
“อีกอย่าง เธอไม่มีทางมีลูกแบบนี้ได้หรอก ดูหน้าตายั่วยวนอย่างกับจิ้งจอกของเธอสิ คงเที่ยวเล่นจนเกินขอบเขตไปมากแล้วสินะ ถึงได้หมดความสามารถในการมีลูกตั้งนานแล้ว! ถุย!”
สีหน้าของหนิงชูพลันหม่นลงเล็กน้อย
แต่หญิงคนนั้นกลับไม่คิดจะยั้งปากแม้แต่น้อย เธอหันไปมองตูจิ่วจิ่วที่อยู่ข้างหนิงชู “แล้วเธออีกคน แต่งตัวประหลาดแบบนี้ทุกวัน คงตั้งใจออกมายั่วผู้ชายล่ะสิ! คนประเภทเดียวกันก็มักจะคบหากัน ในเมื่อเธอนั่งอยู่กับหล่อน แสดงว่าเธอก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน!”
ตูจิ่วจิ่ว “???”
เขาลุกพรวดขึ้นยืน ตำแหน่งของเขาอยู่ด้านหน้าหญิงคนนั้น โรงฉายภาพยนตร์เป็นห้องแบบขั้นบันได ที่นั่งของเขาจึงต่ำกว่าของเธอมาก
แต่ถึงอย่างนั้น พอลุกขึ้นยืน เขาก็ยังสูงกว่าหญิงคนนั้นอยู่ช่วงศีรษะ
ตูจิ่วจิ่วโกรธจนกลอกตา “ไม่ใช่นะพี่สาว ผมเป็นผู้ชายนะ!”
เสียงทุ้มมาก ลูกกระเดือกก็เห็นชัด เป็นผู้ชายแน่นอนไม่ผิด
หญิงคนนั้นชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหัวเราะเย็นชาแล้วเปลี่ยนไปกล่าวหาเขาอย่างคล่องปาก “ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชู้!”
ตูจิ่วจิ่ว “……”
“ชู้?”
เซิ่งซินเยว่กลับสนใจขึ้นมาทันที เธอมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถามด้วยสีหน้าใคร่รู้ “คุณบอกว่าเขาเป็นชู้ของคนอื่น แล้วชู้ของคุณไม่มาด้วยเหรอ?”