“คะ...คุณพูดอะไรของคุณ อย่ามาพูดเหลวไหลนะ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”
เซียนหลิวครึ่งตัวตกใจจนตาเบิกกว้าง จากเดิมที่หรี่ตาไว้ครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงก็ไม่แสร้งพูดจาเป็นผู้รู้แล้ว
เขาถลึงตาใส่เฝิงเซี่ยงอย่างเดือดดาล รู้อย่างนี้เขาคงไม่มายุ่งกับเรื่องยุ่งยากนี่หรอก!
ถ้าไม่ใช่เพราะเฝิงเซี่ยงพูดอยู่ตลอดว่าครอบครัวนี้จ่ายเงินมือเติบ เขาคงไม่ตามมาที่นี่ด้วยหลักคิดว่าไม่รับเงินก็เสียโอกาส ใครจะคิดว่าจะต้องมาเจอตัวอันตรายแบบนี้เข้า!
เรียกได้ว่าพุ่งเข้าหาปากกระบอกปืนเองแท้ ๆ ไม่เพียงไม่ได้เงิน ยังพลอยเดือดร้อนไปด้วย ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ต่อไปเขาจะเอาหน้าไปยืนในวงการได้อย่างไร?
พอได้ยินถึงตรงนี้ คนตระกูลอิ่งจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าพวกเขาถูกหลอกจนหมดตัว!
สีหน้าของพ่ออิ่งพลันมืดครึ้มลง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณย่ารู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเฝิงเซี่ยงมาโดยตลอด ทั้งยังตั้งใจอยากผูกมิตรกับ “อาจารย์ตัวจริง” เช่นนี้ ทุกเทศกาลก็จะส่งของขวัญไปให้ ใครจะคิดว่านี่เป็นกลลวงที่ยืดเยื้อมานานหลายปี!
คุณย่ายิ่งถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก “ปลอมเหรอ? ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกหมดเลยเหรอ? แกต่างหากที่เป็นคนหลอกลวง หลอกพวกเรามาตั้งหลายปี!”
พอความจริงเปิดเผยขึ้นมา แม้แต่พื้นกระเบื้องในบ้านตระกูลอิ่งก็ดูเหมือนจะร้อนจนยืนไม่ติด
อาจารย์เฝิงกลืนน้ำลาย ฝืนทำใจให้สงบ “เรื่องที่คุณพูดมา ผมไม่รู้เรื่องทั้งนั้น คุณพูดจาเหลวไหลเองทั้งนั้น ในเมื่อคนตระกูลอิ่งไม่เชื่อพวกเรา ผมก็ไม่หน้าด้านอยู่ต่อแล้ว พวกเรากลับก็ได้!”