[เวรเอ๊ย พวกคุณเห็นไหม แสงทอง!]
[ฉันก็เห็น นึกว่าตัวเองตาฝาดเสียอีก สตรีมเมอร์มีของจริงหรือเนี่ย?]
[พวกโง่เอ๊ย เชื่อไปหมดทุกอย่าง บางทีอาจมีคนใช้แสงสีทองส่องตาเธอจากมุมที่พวกคุณมองไม่เห็นก็ได้!]
[เลิกเถียงกันได้แล้ว ปล่อยให้เธอดูดวงเถอะ เดี๋ยวก็รู้ว่าเรื่องจริงหรือเรื่องหลอก!]
[ลูหลูหลู]รู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย แสงทองในดวงตาจางหายไป เซิ่งซินเยว่หุบยิ้มลงนิดหนึ่ง “คุณอยากฟังแค่ผลลัพธ์ หรืออยากฟังรายละเอียดด้วย?”
“ผ...ผลลัพธ์ก็พอค่ะ...”
“งั้นฉันจะบอกคุณอย่างมั่นใจว่า ไม่คุ้ม”
สิ้นเสียง แม้จะมีหมวกกับหน้ากากปิดบังอยู่ ทุกคนก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า [ลูหลูหลู] มีสีหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย
เธอแย้งอย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่...แต่แฟนฉันดีกับฉันมากนะ! ตอนกลางฤดูหนาวเขาก็ซื้ออาหารเช้ามาให้ พอฉันปวดประจำเดือน เขาก็ฝ่าฝนออกไปซื้อน้ำตาลทรายแดงให้ตอนดึก เขาเป็นคนใส่ใจฉันมากจริง ๆ คอยดูแลความรู้สึกของฉันได้อย่างดี เขาดีมากจริง ๆ”
เซิ่งซินเยว่ถามกลับ “ถ้าเขาดีขนาดนั้น แล้วทำไมคุณถึงมีข้อสงสัยแบบนี้ล่ะ?”
[ลูหลูหลู] ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “งั้นฉันพูดเองก็แล้วกัน ในสายตาคุณ แฟนของคุณยากจนมาก เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงได้จากหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกลสุดขอบฟ้า เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน ไม่มีเงินค่าครองชีพ ต้องทำงานพิเศษวันละสามงาน ถ้าคบกับคนแบบนี้ ชีวิตคุณจะลำบากมาก”
แชตเดือดขึ้นทันที
[นี่มันพวกผู้หญิงเห็นแก่เงินชัด ๆ! รังเกียจที่เขาจน แล้วตอนแรกจะคบกับเขาทำไม!]
[นี่แหละตัวอย่างของคนที่อยากได้ทุกอย่าง ทั้งเสพสุขกับความดีของเขา ทั้งรังเกียจที่เขาไม่มีเงิน ไสหัวไปเลย]
[รังเกียจที่เขาไม่มีเงินก็ไปขึ้นเตียงคนรวยสิ! อย่ามาทำร้ายหนุ่มน่าสงสารเลย!]
[เหอะ อะไรคือคบกับเขาแล้วชีวิตจะลำบาก ผู้หญิงสมัยนี้ในหัวมีแต่เงินจริง ๆ เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงได้จากที่ห่างไกลขนาดนั้น แถมยังทำงานวันละสามงาน ก็แปลว่าหนุ่มคนนี้ขยันและมุ่งมั่น แถมยังฉลาดด้วย ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ สตรีมเมอร์ไม่เข้าใจเหตุผลง่าย ๆ แค่นี้หรือไง? เหอะ ดูท่าสตรีมเมอร์ก็เป็นพวกเห็นแก่เงินเหมือนกัน น่าขยะแขยง ไปแล้ว ๆ!]
[ฉันไม่ไปหรอก ฉันยังรอดูบ้านผีสิงทำสตรีมเมอร์โดนผีหลอกจนตายอยู่!]
แชตเต็มไปด้วยเสียงด่าทอ เซิ่งซินเยว่ทำเหมือนไม่เห็น “เมื่อกี้พูดถึงเขาไปแล้ว ทีนี้มาพูดถึงคุณบ้าง”
“คุณเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งในเมืองเจียงเฉิง และเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล”
[……]
เงียบกริบ—
พอได้ยินประโยคนั้น แชตก็ชะงักค้างไปทันที
ผ่านไปครู่ใหญ่ เครื่องหมายคำถามหลายแถวจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
[?]
[???]
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “คุณรักแฟนมาก เพราะตั้งแต่เด็กพ่อแม่ก็เอาแต่ยุ่งกับธุรกิจ แทบไม่เคยใส่ใจคุณเลย ถึงแฟนจะไม่มีเงิน แต่เขาก็ดูแลคุณอย่างละเอียดอ่อน ทำให้คุณรู้สึกอบอุ่นใจ ทว่าครอบครัวไม่เห็นด้วยกับการที่คุณสองคนคบกันอย่างเด็ดขาด ถึงขั้นขังคุณไว้ในห้องไม่ให้ออกไป”
“คุณไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ถึงทำแบบนั้น และก็ตัดใจจากแฟนไม่ได้ เลยต้องมาหาฉัน ใช่ไหม?”
[ลูหลูหลู] ตกใจจนยกมือปิดปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง “คุณ...คุณรู้ได้ยังไง! ตอนนี้ฉันก็ถูกพ่อแม่ขังอยู่ในบ้านจริง ๆ...”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากวาดภาพไปรอบ ๆ เป็นห้องนอนที่หรูหราสุด ๆ
[นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นห้องนอนเจ้าหญิง เปิดหูเปิดตาจริง ๆ]
[เวรเอ๊ย พลิกเรื่องแบบนี้เลยเหรอ...]
[ฉันได้กลิ่นแผนการร้ายขึ้นมาทันทีเลย! ลองคิดดูสิ สาวสวยรวยล้นฟ้าที่ขาดความรัก หนุ่มยากจนฉลาดเป็นกรดจากชนบทห่างไกล ที่สำคัญกว่านั้น พี่สาวคนนี้เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูล ลูกสาวคนเดียวเลยนะ! ได้บัฟครบทุกอย่างแล้ว!]
[ผู้ชายคนนี้คงรอฮุบสมบัติอยู่สินะ!]
[คนที่บอกว่าพี่สาวเห็นแก่เงิน ออกมาพูดหน่อยสิ? ตลกจะตาย ผู้ชายสมัยนี้อ่อนไหวจังนะ แค่พูดถึงคำว่า “เงิน” ก็ไปกระตุ้นปุ่มกล่าวหาว่าเห็นแก่เงินแล้ว เพิ่งเคยได้ยินว่าลูกสาวคนเดียวของตระกูลร่ำรวยจะเห็นแก่เงิน!]
[อีกอย่าง ฟังฉันนะ พวกคุณสังเกตไหมว่าพี่สาวบอกว่าตอนปวดประจำเดือน แฟนจะฝ่าฝนออกไปซื้อน้ำตาลทรายแดงให้ตอนกลางดึก แต่ตอนนี้บริการส่งอาหารก็สะดวกจะตาย เรียกมาส่งตรง ๆ ไม่ได้หรือไง ทั้งเร็วทั้งสะดวก ถ้าเป็นอาการปวดประจำเดือนของฉัน กว่าเขาจะออกไปซื้อแล้วกลับมา ฉันคงปวดตายไปแล้ว! ก็เป็นแค่มุกตื้น ๆ ของผู้ชายสารเลวทั้งนั้น!]
[บ้าเอ๊ย ได้สติทันทีเลย!]
[ลูหลูหลู] ก็มองเห็นแชตเช่นกัน เมื่อเห็นทุกคนคาดเดาเรื่องแฟน เธอก็ยังคงเผลอปกป้องเขา “ไม่ใช่นะ ทุกคนคิดมากไปแล้ว เขาไม่ใช่คนแบบนั้น...”
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “เขาไม่ใช่คนแบบนั้นจริง ๆ”
[ลูหลูหลู] ตาเป็นประกาย “อาจารย์ก็คิดว่าเขาเป็นคนดีใช่ไหมคะ! ฉันรู้จักเขาดี...”
“คุณก็ไม่รู้จักเขาดีเหมือนกัน”
เซิ่งซินเยว่จ้องดวงตาของ [ลูหลูหลู] ผ่านหน้าจอ แล้วกล่าวทีละคำว่า “เพราะภายนอกเขาเป็นนักศึกษา แต่ลับหลังกลับทำเรื่องค้ามนุษย์!”
ทุกคนฮือฮา!
[ลูหลูหลู] ถึงกับลุกพรวดขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก “เป็นไปไม่ได้!”
เซิ่งซินเยว่กล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าบ้านเกิดของเขาอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลและปิดกั้นมาก ที่นั่นให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงอย่างรุนแรง เด็กผู้หญิงจำนวนมากถูกบีบคอตายตั้งแต่เกิด ทำให้สัดส่วนผู้ชายกับผู้หญิงในหมู่บ้านเสียสมดุลอย่างหนัก ผู้ชายหาภรรยาไม่ได้ จึงต้องซื้อผู้หญิงจากพวกค้ามนุษย์ แต่หมู่บ้านยากจนมาก ต่อให้ซื้อได้ก็มีแต่ผู้หญิงที่มีความบกพร่อง แล้วในตอนนั้นเอง แฟนของคุณก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้”
“คุณคิดว่าเขาไม่มีเงินจริง ๆ หรือ? ไม่ใช่เลย คนทั้งหมู่บ้านช่วยกันส่งเสียให้เขาเรียนมหาวิทยาลัย ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย เขาอาศัยข้ออ้างว่าจะพาแฟนไปพบพ่อแม่ หลอกผู้หญิงห้าหกคนให้กลับไปที่หมู่บ้านกับเขา พอผู้หญิงพวกนั้นไปถึงก็ถูกคนในท้องถิ่นจับขังไว้ ถูกล่ามมือเท้าทุกวัน ที่นั่นพวกเธอกลายเป็นเครื่องจักรผลิตลูก จนกว่าจะคลอดลูกชายถึงจะได้รับอิสระบ้าง!”
“คุณคบกับเขามาเจ็ดเดือน ไม่เคยสังเกตเลยหรือว่าเขาหายตัวไปโดยไม่มีเหตุผลอยู่บ่อย ๆ? คุณคิดว่าเขาไปทำงานพิเศษ เห็นใจว่าเขาลำบาก ให้เกียรติเขา เชื่อใจเขา ไม่ตรวจโทรศัพท์เขา แต่ที่จริงเขารู้จักผู้หญิงอีกหลายคนผ่านอินเทอร์เน็ต แถมระหว่างคบกับคุณ เขายังค้ามนุษย์เด็กสาวอีกคนจากเมืองใกล้เคียงด้วย!”
[สวรรค์เอ๊ย...]
[ดึก ๆ แบบนี้ ขนลุกไปทั้งหลัง เรื่องนี้จริงหรือเปล่าเนี่ย]
[ตอนนี้ฉันกลับหวังให้เป็นแค่การแสดงของรายการเลย น่ากลัวเกินไปแล้ว...]
[ลูหลูหลู] ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ทันที แทบลืมหายใจ ร่างกายสั่นเทา น้ำตาคลออยู่ในดวงตาโดยที่เธอไม่รู้ตัว ปากเอาแต่พึมพำคำสามคำว่า “เป็นไปไม่ได้...”
เซิ่งซินเยว่ไม่สนว่าเธอจะยอมรับได้หรือไม่ แล้วพูดต่อว่า “ตอนนี้ในใจคุณคงยังมีความหวังริบหรี่อยู่สินะ? คุณคิดว่าคบกันมาตั้งเจ็ดเดือนแล้ว เขายังไม่ลงมือกับคุณ บางทีเขาอาจมองคุณไม่เหมือนคนอื่นก็ได้”
[ลูหลูหลู] เงยหน้าขึ้นทันที แววตาเปี่ยมด้วยความหวังสุดท้าย “อาจารย์...”
เซิ่งซินเยว่ส่ายหน้า “เขามองคุณไม่เหมือนคนอื่น เพราะคุณไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว ลองคิดถึงฐานะของตัวเองดูสิ”
ใบหน้าของ [ลูหลูหลู] ซีดเผือดลงทันที
[เข้าใจแล้ว เพราะในสายตาไอ้สารเลวนั่น พี่สาวเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลใหญ่ เป็นทรัพยากรที่สูบใช้ได้ไม่รู้จบ!]
[น่าโมโหเกินไปแล้ว! โชคดีที่พี่สาวต่อสายหาอาจารย์ ไม่อย่างนั้นชีวิตคงพังทั้งชีวิต!]
[ไม่ใช่มั้ง บทละครแบบนี้ยังมีคนเชื่ออีกเหรอ จะไปมีเรื่องเหลวไหลขนาดนั้นได้ยังไง แต่งเอาตามใจชอบเลยนะ]
เซิ่งซินเยว่ถอนหายใจเบา ๆ “ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณยังไม่ค่อยเชื่อ เรื่องนี้ร้ายแรงจริง ๆ ถ้าไม่เชื่อ คุณลองไปถามพ่อแม่ดู ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เริ่มสืบเรื่องแฟนของคุณแล้ว และสืบพบเบาะแสบางอย่างแล้วด้วย”
“พวกเขาแค่กลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว ถึงไม่ได้บอกความจริงกับคุณ พวกเขายอมให้คุณโกรธพวกเขา ดีกว่าให้คุณรู้ว่าแฟนที่คุณรักมากเป็นคนหลอกลวง ลองคุยกับพวกเขาดี ๆ นะ ถึงก่อนหน้านี้พวกเขาจะละเลยคุณ แต่พวกเขาก็รักคุณจริง ๆ”
[ลูหลูหลู] กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาพรั่งพรูออกมา
เธอสะอื้นพูดว่า “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปคุยกับพวกเขาดี ๆ เดี๋ยวนี้เลย ขอบคุณอาจารย์นะคะ...”
พูดจบเธอก็รีบออกจากไลฟ์ไป
[ฮือ ๆ ตาฉันฉี่แล้ว]
[พ่อแม่เป็นคนที่รักเราที่สุดจริง ๆ ฉันร้องไห้เสียงดังมาก]
[อาจารย์สุดยอดไปเลย! ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าอาจารย์มีของจริง!]
ของขวัญหลากหลายชนิดหลั่งไหลเข้ามา จำนวนคนในห้องไลฟ์ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน จู่ ๆ เซิ่งซินเยว่ก็รู้สึกถึงพลังลึกลับมหาศาลสายหนึ่งที่ถาโถมเข้ามา ราวกับมีบางสิ่งในร่างกายแตกสลายลงพร้อมเสียงดัง