ถูกขวางไว้ด้านนอก เกิ่งเยว่กับคนอื่น ๆ จึงอดมองหน้ากันไปมาไม่ได้
จี้หลงยิ่งทนไม่ไหว เอ่ยประชดออกมาว่า “ไม่ได้บอกหรือว่าต่อหน้าพระพุทธองค์ ทุกคนเท่าเทียมกัน? พวกเรามาหาพระอาจารย์จิ้งคงที่เป็นอาจารย์อาของคุณพร้อมกันแท้ ๆ ทำไมเขาถึงยอมพบแค่คนเดียว หรือว่าดูถูกพวกเรา?”
พอนึกถึงหญิงตั้งครรภ์ที่ถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม กับทารกที่ยังไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก จี้หลงและคนอื่น ๆ ก็ยากจะทำสีหน้าดี ๆ ให้พระอาจารย์จิ้งคงผู้ที่อาจช่วยคนชั่วทำเรื่องเลวร้ายได้!
แม้ถูกเด็กหนุ่มนักบวชจงใจประชด เขาก็ไม่โกรธ ทั้งยังไม่มีอารมณ์ใดไหวหวั่น เพียงหมุนลูกประคำในมือ ประนมมือเข้าหากัน แล้วกล่าวคำว่าอมิตาภพุทธอีกครั้ง
จี้หลง “...”
ความรู้สึกเหมือนต่อยลงบนปุยนุ่น ไม่เพียงไม่ทำให้เขาหายโมโหแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้เดือดดาลกว่าเดิม
เขาขบฟันอย่างขุ่นเคือง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ยอมพบฉันคนเดียวเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่แปลกใจอยู่บ้าง แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว “ก็ได้ พอดีฉันก็มาหาเขาอยู่แล้ว ในเมื่อเขาจะพบฉันคนเดียว ก็รบกวนคุณพาฉันไปหน่อยนะ”
“คุณเซิ่ง เชิญทางนี้ครับ”
เด็กหนุ่มนักบวชผายมือเป็นท่าบอกทาง ก่อนหันไปกล่าวว่า “คุณทั้งสาม เชิญตามสบายครับ”
เซิ่งซินเยว่เดินตามเขาไปติด ๆ
เขารู้จักนามสกุลของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
ในเมื่อพระอาจารย์จิ้งคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอจะมาหา การที่เขารู้ชื่อเธอก็ไม่ใช่เรื่องแปลก