หลินเยว่เจินไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก หันหลังเดินจากไป
สวี่จี้ชิงถอดชุดนักเรียนออก ไปอาบน้ำที่ห้องน้ำเล็กๆ ด้านนอก
ในตึกแถวเก่ายังใช้เครื่องทำน้ำอุ่นไฟฟ้าแบบเก่า ถังน้ำไม่ใหญ่ ในฤดูร้อนหลายครัวเรือนต้องผลัดกันอาบ ช่วงนี้ก็ว่างแล้ว
น้ำเย็นเฉียบไหลผ่านสันคิ้วอันหล่อเหลาของหนุ่มน้อย ลากไปตามแผ่นหลังและไหล่ ผ่านหน้าท้องที่แน่นกระชับ เย็นยะเยือกไปทั้งตัว
กลับมานอนลงบนโซฟา หนังข้างใต้ร่างกายอุ่นๆ ไปหมด
แต่สวี่จี้ชิงกลับรู้สึกผ่อนคลาย
ความง่วงหลังจากเหนื่อยมาทั้งวันพุ่งขึ้นมาในชั่วพริบตา ทำให้เขาหลับตาลงอย่างสงบ
ตอนอยู่ห้องเช่ารวม พวกเขาไม่มีแม้แต่ฝักบัว ต้องใช้กะละมังตักน้ำเช็ดตัว
มือของเขาบิดผ้าขนหนูเปียกไม่แห้ง แขวนไว้บนราวตากผ้าหน้าต่าง เช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังหยดน้ำอยู่
ยายแก่ชั้นล่างเคยขึ้นมาหาเพราะเรื่องนี้ครั้งหนึ่ง หลินเยว่เจินไม่อยากเอาความส่วนตัวไปบอกคนนอก ตั้งแต่นั้นมาทุกครั้งที่สวี่จี้ชิงอยากอาบน้ำ ผู้หญิงคนนั้นก็จะยืนรออยู่ที่หน้าประตู คอยบิดผ้าขนหนูให้เขาอย่างเงียบๆ
ผ้าขนหนูไม่ได้สกปรก
แต่แม่เป็นเพศตรงข้าม
เขาอึดอัด แล้วก็อดเกลียดตัวเองไม่ได้
ตอนนี้ ดีมากแล้ว
-
สุดสัปดาห์แรกหลังจากเกิดใหม่ ซูเซี่ยเปลี่ยนโฉมไปเลย
มีคลาสก็วิ่งไปเรียนที่วิทยาลัยดนตรี เวลาที่เหลือก็อยู่บ้านซ้อมเปียโน
พอได้ยินซูเสี่ยวเจวียนคุยโทรศัพท์เรื่องเลือกที่ตั้งโรงงานใหม่ เธอก็ลุกขึ้นนั่งทันที อาสาพาแม่ไปดูที่ต่างเมืองด้วยตัวเอง
เป็นทริปไปเช้ากลับเย็น กระเป๋าเล็กๆ ของซูเซี่ยเก็บเร็วกว่าตอนเข้าค่ายฝึกซะอีก พอคนขับรถมาถึงก็รีบปีนเข้าไปนั่งเบาะหลังทันที กลัวผู้หญิงคนนั้นจะลังเล
มองดูลูกสาวตากลมใสเป็นประกาย ซูเสี่ยวเจวียนถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง “รอบนี้ไม่ได้ไปตัวเมืองนะ ชานเมืองเป็นทุ่งรกร้างทั้งหมด แม้แต่แมคโดนัลด์ก็ไม่มีกิน”