*การข้ามเวลาของสวี่จี้ชิงมายังปัจจุบัน
*เนื้อเรื่องหลักเป็นอิสระต่อกัน มีช่องโหว่ตรรกะมากมาย เรามาข้ามมันไปอย่างเบาๆ กันเถอะ
-
วันนั้นที่ได้รับข้อความจากสวี่จี้ชิงเรื่องเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ เป็นช่วงที่หนาวที่สุดของปีพอดี
ปีนี้เมืองจิงเข้าสู่ฤดูหนาวเร็วเป็นพิเศษ หิมะตกมากกว่าทุกปี กองหิมะยังไม่ทันละลาย แสงแดดยังไม่ทันทำให้มันหายไปมากนัก ก็มีหิมะใหม่ร่วงหล่นลงมาอีก หนาตัวและอลังการ
ลมหนาวพัดเกร็ดหิมะกระทบใบหน้า เจ็บแปลบไปทั้งหน้า แม้แต่ซูเซี่ยที่ร่างกายอบอุ่นก็ยังทนไม่ไหว เธอต้องห่อตัวเองหลายชั้น เวลาเข้าจากข้างนอกเหมือนกำลังปอกหัวหอม
โรงเรียนหยุดฤดูหนาวไปนานแล้ว ใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีน พวกนักเรียนขยันที่อดทนฝึกงานส่วนใหญ่ก็เก็บกระเป๋ากลับบ้านแล้ว พอตกกลางคืนลมแรง ต้นสนทั่วทั้งมหาวิทยาลัยไหวเอนและส่งเสียงหวีดหวิว อาคารที่ยังเปิดไฟอยู่มีเพียงห้องสมุดและหอประชุมเล็กของชมรมศิลปะ
เทอมสองของปีสาม เป็นฤดูกาลแสดงครั้งสุดท้ายของนักเรียนนักดนตรีรุ่นนี้ ปีนี้จึงเป็นการฝึกซ้อมฤดูหนาวครั้งสุดท้าย
พอเทอมหน้าเปิดเทอม หลังจากการแลกเปลี่ยนกับมหาวิทยาลัยต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่ก็จะเป็นพิธีจบการศึกษา ซูเซี่ยจะได้แสดงเป็นครั้งสุดท้ายในฐานะหัวหน้ากลุ่มเชลโลของชมรมศิลปะมหาวิทยาลัยชิงหัว เปิดด้วยเพลงประจำมหาวิทยาลัย ปิดท้ายด้วยเพลง Viva la Vida ส่งเสียงดนตรีเพื่อเรียกฝันให้สุกสกาว ชีวิตไม่ดับสูญ ขอให้เจริญเถิด
การซ้อมรวมครั้งสุดท้ายของช่วงฝึกซ้อมฤดูหนาวจบลง เวลาก็เกือบสองทุ่มครึ่ง เพื่อนสาวรุ่นน้องที่สนิทกันหลายคนเริ่มแสดงอารมณ์แบบสุดซึ้ง ถ่ายรูปหมู่เสร็จก็ยังไม่หายคึกคัก ยังชวนเธอไปร้านหม้อไฟกินเลี้ยงยามดึกต่อ
ซูเซี่ยปฏิเสธพร้อมโอบกอดพวกเธอทั้งซ้ายขวา ส่งจูบปลิวลา แล้วนั่งลงบนโซฟาในหอประชุมเล็ก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา